Сураи Йунус — Оят 7

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «لَا يَرْجُونَ»: умед надоранд ва интизор нестанд.
• «لِقَاءَنَا»: вохӯрӣ бо Мо (яъне ҳисобу ҷазои рӯзи қиёмат).
• «رَضُوا»: розӣ шуданд, қаноат карданд.
• «اطْمَأَنُّوا»: ором шуданд, дилҳояшон ба он қарор гирифт.
• «آيَاتِنَا»: нишонаҳо ва оятҳои Мо (ҳам оятҳои офариниш, ҳам оятҳои шариат).
• «غَافِلُونَ»: ғофил, бехабар ва бепарво.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно касоне, ки ба вохӯрӣ бо Мо дар рӯзи қиёмат бовар надоранд ва онро интизор нестанд — зеро баъд аз марг зинда шуданро инкор мекунанд — ва ба зиндагии дунёи фонӣ розӣ шуданд ва онро ба ҷои зиндагии ҷовидони охират интихоб карданд, ва дилҳояшон ба он ором гардид ва ба он дилбастагӣ пайдо карданд, ва ҳамчунин касоне, ки аз оятҳо ва нишонаҳои Мо — ҳам нишонаҳои офариниш ва ҳам дастурҳои шариат — ғофиланд ва дар бораи онҳо андеша намекунанд ва рӯй мегардонанд. Инҳо ҳамагӣ аз ғофилон ва рӯйгардонҳо аз ёди Худованд ва охират ҳастанд.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дилбастагии аз ҳад зиёд ба дунё ва фаромӯш кардани охират сабаби ғафлат аз Худо ва оятҳои Ӯ мегардад.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва вохӯрӣ бо Худованд бояд ҳамеша дар дили мӯъмин зинда бошад, то ӯро аз корҳои нек боз надорад ва ба сӯи некӣ ҳидоят кунад.
• Дунё ҷои гузаро аст, на ҷои ҷовидон; ҳар ки ба он қаноат кунад ва охиратро фаромӯш созад, зиёнкор мешавад.
• Андеша ва тадаббур дар оятҳои Худо — ҳам дар офариниш ва ҳам дар дастурҳои дин — инсонро аз ғафлат наҷот медиҳад ва ба ӯ роҳи рост нишон медиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бедордил бошем, аз ғафлат эҳтиёҷ кунем ва ба сӯи Худованд ва охират рӯ оварем, то аз зумраи рӯйгардонҳо набошем.