Сураи Йунус — Оят 92

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• نُنَجِّيكَ — туро наҷот медиҳем, яъне ҷасади туро аз баҳр берун меорем ва дар ҷои баланд мегузорем.
• بِبَدَنِكَ — бо ҷасади худат, танҳо бе рӯҳ.
• لِمَنْ خَلْفَكَ — барои касоне ки баъд аз ту меоянд.
• آيَةً — нишона, ибрат.
• غَافِلُونَ — ғофилон, бехабар, ки андеша намекунанд.

1. Тафсири оят:

Пас имрӯз туро — эй Фиръавн — аз баҳр берун меорем ва ҷасади беҷонатро дар ҷои баланде аз замин мегузорем, то барои касоне ки баъд аз ту меоянд, нишона ва ибрате бошӣ. То онҳо бидонанд, ки ту бандаи нотавон будӣ, на худо; агар ту воқеан худо мебудӣ, ғарқ намешудӣ. Ва ҳамоно бисёре аз мардум аз нишонаҳо ва далелҳои қудрати Мо ғофиланд ва дар онҳо андеша намекунанд ва ибрат намегиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто ҷасади Фиръавн, ки даъвои худоӣ мекард, барои наслҳои оянда ибрат гардид — яъне ҳеҷ золиме аз адлу қудрати Худо наметавонад бигурезад.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки аз саргузашти гузаштагон ибрат гирем ва дар нишонаҳои қудрати Худо андеша кунем, на аз онҳо ғофил бошем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати ҳаёт фониист ва ҳар қудрату сарват, ки дар дасти инсон аст, рӯзе ба поён мерасад; танҳо Худои Ягона боқӣ ва тавоно аст.
• Қуръон моро даъват мекунад, ки ҳамеша бедордил бошем ва аз оятҳои Худо дар олам ва дар таърих панд гирем, то ба сарнавишти Фиръавн гирифтор нашавем.