Сураи Йунус — Оят 93

1. Маъонии калимаҳои муҳим:

• بَوَّأْنَا: ҷой додем, сокин кардем.
• مُبَوَّأَ صِدْقٍ: ҷойгоҳи некӯ ва писандида, манзили обрӯманд.
• الطَّيِّبَاتِ: ризқҳои ҳалолу пок.
• اخْتَلَفُوا: ихтилоф карданд, ба ҳам ихтилоф намуданд.
• الْعِلْمَ: дониш, ки дар ин ҷо мақсад Қуръон ва донистани ҳақиқат аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба банӣ Исроил ҷойгоҳи некӯ ва обрӯманд ато кард — онҳоро дар замини мубораки Шом ва Миср сокин гардонд ва аз ризқҳои ҳалолу пок рӯзӣ дод. Онҳо дар неъматҳои зоҳирӣ ва маънавӣ буданд, аммо дар кори дини худ ихтилоф накарданд, то вақте ки ба онҳо дониш ва ҳақиқат омад. Яъне, ихтилофи онҳо баъд аз расидани илм ва ҳуҷҷат оғоз ёфт, на пеш аз он. Аз ҷумлаи он илм, хабарҳое буд, ки дар Таврот дар бораи паёмбарии Муҳаммад (с) омада буд. Вақте ки ин ҳақиқат ба онҳо равшан шуд, баъзеашон имон оварданд ва баъзеашон инкор карданд ва аз ин рӯ ихтилоф пайдо шуд. Пас, Аллоҳи таъоло дар рӯзи қиёмат дар миёни онҳо дар бораи он чизе ки ихтилоф мекарданд, ҳукм хоҳад кард ва ҳар якро ба сазои амалаш — некӣ ба некӣ ва бадӣ ба бадӣ — ҷазо хоҳад дод.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ неъматҳои худро ба бандагони солеҳ ато мекунад ва онҳоро дар ҷойҳои некӯ сокин мегардонад.
• Ризқи ҳалолу пок аз ҷониби Аллоҳ аст ва бояд шукри он ба ҷо оварда шавад.
• Ихтилоф дар дин одатан баъд аз расидани илм ва ҳуҷҷат ба вуқӯъ мепайвандад, на пеш аз он; ин нишон медиҳад, ки илм метавонад сабаби ҳидоят ё сабаби ҳуҷҷат бар инсон гардад.
• Ҳақиқати паёмбарии Муҳаммад (с) дар китобҳои пешин зикр шуда буд ва ин далели дурустии ислом аст.
• Ҳамаи ихтилофҳо дар рӯзи қиёмат аз ҷониби Аллоҳ ҳал хоҳанд шуд ва ҳар кас ба адолат ҷазо мегирад.
• Ин оят ба инсон тарғиб мекунад, ки пеш аз ҳама ба илми дуруст пайравӣ кунад ва аз ихтилофи беҳуда дурӣ ҷӯяд, то дар рӯзи қиёмат аз зумраи наҷотёфтагон бошад.