Сураи Аль-Адият — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• بُعْثِرَ: бароварда шуд, зеру забар гардид ва аз хок берун оварда шуд.
• مَا فِي الْقُبُورِ: он чи дар қабрҳост, яъне мурдагон.

1. Тафсири оят:

Оё ин инсон намедонад, ки чӣ гуна рӯзеро пеш рӯ дорад? Он гоҳ ки Аллоҳ мурдагонро аз қабрҳо берун меоварад ва хокро зеру забар месозад, то ҳамаро барои ҳисобу ҷазо ҳозир кунад. Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки ғуруру мағрурии дунё ӯро фарамон набарад ва фаромӯш накунад, ки ин ҳаёт гузаро аст ва рӯзе ҳама аз қабрҳо бархоста, ба ҳисоби аъмол мерасанд. Он чи инсон дар дунё меандешад ва гумон мекунад, ки ҳақиқат надорад, дар он рӯз ошкор мегардад ва ҳақиқати ҳама чиз равшан мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳамеша ба ёди охират бошад ва худро барои рӯзи қиёмат омода созад.
• Қабрҳо нишонаи зинда шудани мурдагон ва ҳисобу ҷазои аъмол аст, ки ин боиси бедор шудани дилҳо мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба дунёи фонӣ дил набандем ва ба сӯи некиҳо ва тоъат шитоб кунем.
• Имон ба рӯзи қиёмат инсонро аз зулму ситам ва гуноҳ бозмедорад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ин оят раҳмати Аллоҳро низ нишон медиҳад, ки пеш аз рӯзи ҳисоб моро огоҳ мекунад, то тавба кунем ва ба сӯи Ӯ баргардем.