Сураи Аль-Адият — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• الْخَيْرِ: дар ин ҷо ба маънои молу сарват аст.
• لَشَدِيدٌ: яъне сахт шадид, пурқувват дар муҳаббат.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки инсон ба молу дунё муҳаббати сахт дорад ва аз сабаби ҳарисӣ ба он, бахилӣ мекунад ва ҳаққи Худоро адо намекунад. Инсон табиатан молро дӯст медорад ва ин муҳаббат дар дили ӯ чунон қавӣ аст, ки ӯро аз роҳи рост бозмедорад ва ба хасисӣ водор мекунад. Ин оят огоҳист барои инсон, ки набояд дили худро ба дунё бибандад ва фаромӯш кунад, ки мол амонат аст ва бояд дар роҳи Худо сарф шавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд бидонад, ки муҳаббати аз ҳад зиёди дунё ӯро ба бахилӣ ва нофармонӣ мебарад.
• Молу сарват неъмати Худост, набояд воситаи ғафлат гардад.
• Қуръон моро тарбият мекунад, ки дилро аз муҳаббати дунё озод кунем ва ба охират таваҷҷӯҳ дошта бошем.
• Ин оят ҳамчун оина аст, ки камбудиҳои нафси инсониро нишон медиҳад ва ба ислоҳи он даъват мекунад.
• Ҳар кас бояд аз хасисӣ парҳез кунад ва дар роҳи Худо саховатманд бошад, то ба саодати дунявӣ ва ухравӣ расад.