Сураи Аль-Адият — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• وَحُصِّلَ: маънои он «берун оварда шуд, ошкор гардид, равшан карда шуд» аст. Решаи ин калима ба маънои ҷудо кардан ва ҷамъ овардани чизе мебошад, ки дар ин ҷо ба маънои ошкор сохтани он чи дар дилҳо пинҳон аст, истифода шудааст.
• مَا فِي الصُّدُورِ: он чи дар синаҳо (дилҳо) аст, яъне ниятҳо, эътиқодҳо, фикрҳо ва ҳолатҳои ботинӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба рӯзи қиёмат ва ҳисобот ишора мекунад. Дар он рӯз ҳар он чи дар дилҳои одамон пинҳон буд — аз некӣ ё бадӣ, аз ниятҳои пок ё фосиқ, аз эътиқоди дуруст ё ботил — берун оварда мешавад ва ошкор мегардад. Ҳеҷ чиз аз дониши Парвардигор пинҳон намемонад ва ҳеҷ чизи ботинӣ махфӣ нахоҳад монд. Ин ошкорсозӣ барои он аст, ки ҳар кас мувофиқи амал ва нияти худ ҷазо ё подош гирад. Пас, он рӯз рӯзи адолати комил аст, ки ҳақиқати ботинӣ низ ба зоҳир меояд ва ҳеҷ кас наметавонад корашро пинҳон дорад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро водор мекунад, ки дилҳои худро аз ниятҳои бад ва эътиқодҳои нодуруст пок созем, зеро рӯзе фаро мерасад, ки ҳамаи онҳо ошкор мешаванд.
• Моро тарғиб мекунад, ки ҳатто дар пинҳонӣ низ некӯкор бошем ва аз риё ва дуруӣ парҳез кунем, чунки Худованд аз сирри дилҳо огоҳ аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки адолати Худо комил аст ва ҳеҷ амале, ҳатто ба андозаи зарра, беҳисоб намемонад; ин боиси умедворӣ барои некӯкорон ва ҳушдор барои бадкорон аст.
• Ва моро ба сӯи ислом ва Қуръон ҷалб мекунад, зеро Қуръон китобест, ки ҳақиқатро равшан баён мекунад ва инсонро ба сӯи покии ботинӣ ва зоҳирӣ роҳнамоӣ менамояд.