Сураи Аль-Кариа — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «Фарош»: ҳашароти хурди парвозкунанда, ки шабона ба сӯи оташ мепарад ва дар он месӯзад.

— «Мабсус»: пароканда, паҳншуда, дар ҳар тараф парешоншуда.

1. Тафсири оят:

Дар он Рӯзи бузург — рӯзе ки дилҳоро сахт ба ларза меорад — мардум дар бисёрӣ, парешонӣ ва бесарусомонии худ монанди фарошҳое мешаванд, ки дар ҳаво пароканда шудаанд ва ҳар яке ба тарафе меравад. Онҳо мисли он ҳашароти хурде ҳастанд, ки гирди оташ мечарханд ва худро ба он меафкананд. Ин ташбеҳ нишон медиҳад, ки мардум дар он рӯз ҳайрону саргардонанд, ҳеҷ кас ба сӯи дигаре намеравад ва ҳар касе ба самте пароканда мешавад. Ин манзара шиддати он рӯз ва нотавонии инсонро дар баробари ҳукми Парвардигор баён мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба ёди Рӯзи қиёмат меорад ва дилро барои омодагӣ ба он бедор мекунад.

— Нишон медиҳад, ки қудрати инсон дар он рӯз ночиз аст ва танҳо Парвардигор ҳокими мутлақ аст.

— Моро тарғиб мекунад, ки дар дунё ба амалҳои нек машғул шавем, то дар он рӯз саргардон ва ҳайрон нашавем.

— Ин оят раҳмати Худоро низ ба ёд меорад: ҳар касе ки дар дунё ба сӯи Худо рӯй оварад, дар он рӯз дар паноҳи раҳмати Ӯ қарор мегирад.

— Қуръон бо ташбеҳҳои содда ва фаҳмо моро ба андеша водор мекунад ва дилҳоро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб месозад.