Сураи Аль-Фил — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• تَرْمِيهِم: онҳоро партофта истодаанд, ба сӯи онҳо санг мепартояд.
• بِحِجَارَةٍ: бо сангҳо.
• مِّن سِجِّيلٍ: аз гили пухташуда дар оташ, яъне гили сахтшудае, ки мисли санг гардидааст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованди Мутаъол лашкари Абраҳа ва филҳояшро ба сӯи Каъба равон кард, барои нобуд сохтани онҳо паррандагони гурӯҳ-гурӯҳро фиристод. Ин паррандагон бар сари лашкари Абраҳа сангҳои хурде мепартофтанд, ки аз гили дар оташ пухташуда сохта шуда буданд. Ҳар санге, ки ба яке аз онҳо мерасид, ба қудрати Худо ба баданаш фурӯ мерафт ва ӯро ҳалок месохт. Ин сангҳо на аз санги оддӣ, балки аз гили сахтшудае буданд, ки ба санг монандӣ доштанд ва аз ҷониби Худо барои азоби онҳо омода шуда буданд. Ҳамин тавр, Худованд лашкари бузургро бо воситаи паррандагони заиф ва сангҳои хурд нест кард, то нишон диҳад, ки қудрат танҳо аз они Ӯст ва ҳар касе ки ба хонаи Ӯ қасди бад дошта бошад, ҳатто бо лашкари азим ҳам наметавонад ба мақсади худ бирасад.

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд қодир аст бо воситаҳои хеле хурд ва заиф лашкари бузургро нобуд созад; ин ба мо меомӯзад, ки ба қудрати Худо бовар кунем ва ба ғайри Ӯ такя накунем.
• Каъба ва Байтуллоҳ дар ҳимояти Худованд аст; ҳар кӯшише барои хароб кардани он бесамар хоҳад монд.
• Ин ҳодиса далели равшани қудрати Худо ва дурустии рисолати Паёмбари Худо (с) аст, зеро ин воқеа дар замони наздик ба зуҳури ислом рӯй дод ва мардумро ба ёди қудрати Худо овард.
• Мусулмон бояд аз ин оят дарс гирад, ки ҳамеша ба Худо таваккал кунад ва бидонад, ки пирӯзӣ танҳо аз ҷониби Ӯст.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худованд барои ҳифзи хонаи Муқаддас ва дини Ислом ташвиқ мекунад.