Сураи Аль-Фил — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «عَصْف»: барги зироат ва коҳу хас, ки пас аз дарав мондааст.

— «مَأْكُول»: хӯрдашуда, яъне чизе, ки чорво онро хӯрдааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло дар ин оят баён мекунад, ки сипоҳи Абраҳро, ки барои хароб кардани Каъба омада буданд, ба барги зироате монанд кард, ки чорво онро хӯрда ва поймол кардааст. Яъне онҳо чунон несту нобуд шуданд, ки гӯё ҳеҷ чизе аз онҳо боқӣ намонд — на қуввате, на ҷисме ва на осоре. Ин ташбеҳ нишон медиҳад, ки қудрати онҳо дар назди қудрати Худованд чӣ қадар ночиз ва беарзиш буд. Парвардигор онҳоро бо сангҳои аз гил сохташуда ва паррандагони гурӯҳ-гурӯҳ нобуд кард, то мардум бидонанд, ки Ӯ ҳомии хонаи худ ва дини худ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро меомӯзад, ки қудрати Худованд болотар аз ҳар қудрати дигар аст ва ҳеҷ кас наметавонад ба иродаи Ӯ муқобилат кунад.

— Худованд хонаи худро ҳимоя мекунад ва дини худро нигаҳбон аст, ҳатто агар душманон бо лашкари бузург биёянд.

— Ин воқеа сабақест барои ҳамаи наслҳо, ки бояд ба қудрати Худо бовар кунанд ва ба Ӯ таваккул намоянд.

— Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва золимонро ҳаргиз бенигаҳ намегузорад.