Сураи Аль-Маун — Оят 7

1. Маъонии калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «الْمَاعُونَ»: дар забон аслан чизест, ки фоидаи он кам ва ночиз аст; дар ин ҷо ба маънои ашёи хурди рӯзгор (монанди дег, табақ, табар, намак ва ғайра), ки одатан одамон ба якдигар барои истифодаи муваққатӣ медиҳанд, ва ё ба маънои закот ва кӯмаки молии воҷиб омадааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати дигари намозгузорони риёкор ва беэътиқодро баён мекунад, ки онҳо на танҳо ибодати худро холисона ба ҷо намеоранд, балки аз кӯмак ва хайр ба бандагони Худо низ худдорӣ мекунанд. Онҳо аз додани чизҳои хурде, ки додани онҳо ба дигарон ҳеҷ зараре надорад — монанди идрор кардани зарфҳо, асбобҳои рӯзгор ва дигар ашёи ночиз — худдорӣ менамоянд. Ҳамин тавр, онҳо на ҳаққи Парвардигори худро адо кардаанд ва на ба мардум некӣ кардаанд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки «мāъӯн» дар ин ҷо ба маънои закот ва садақаи воҷиб аст, яъне онҳо закотро низ намедиҳанд; баъзе дигарон онро ба маънои ашёи хурди рӯзгор, ки одамон ба якдигар ба таври қарз ё идрор медиҳанд, тафсир кардаанд. Ҳар ду маъно ба як нуқта бармегарданд: ин ки онҳо аз ҳар гуна кӯмак ва хайр ба дигарон даст мекашанд, хоҳ моливу воҷиб бошад, хоҳ ашёи ночиз ва ихтиёрӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ислом дини ҳамкорӣ ва дастгирӣ аст; ҳатто додани чизҳои хурд ба дигарон савоби бузург дорад ва боиси пайвандии дилҳо мегардад.

— Худдорӣ аз кӯмак ба дигарон, ҳатто дар чизҳои ночиз, нишонаи худписандӣ ва бераҳмӣ аст, ки Қуръон онро мазаммат мекунад.

— Ибодат танҳо бо намоз ва рӯза пурра намешавад, балки бо некӣ ба мардум ва адои ҳуқуқи онҳо такмил меёбад.

— Қуръон моро тарбият мекунад, ки дили худро аз бахилӣ ва беэътиноӣ ба ниёзҳои дигарон пок созем ва аз хайр кардан ба касе зарар набинем.

— Ин оят моро водор мекунад, ки арзишҳои инсониро дар ҷомеа эҳтиром кунем ва дар ҳаёти ҳаррӯза ба дигарон кӯмак расонем, то ҷомеаи солим ва бои ҳамдигарӣ бунёд гардад.