Сураи Аль-Маун — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «سَاهُونَ»: ғофилон, бепарвоён, касоне ки диққат намедиҳанд ва фаромӯш мекунанд.

— «عَن صَلَاتِهِمْ»: аз намози худ, яъне дар бораи намоз ва вақти он бепарвоӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи намозгузорони бепарво аст, ки аз намози худ ғофиланд. Онҳо намозро дар вақти муайянаш адо намекунанд ва ба он аҳамият намедиҳанд, то вақташ мегузарад. Онҳо намозро бо дил ва ҷисм ба таври комил ба ҷо намеоранд ва ҳуқуқи онро риоя намекунанд. Барои чунин одамон азоб ва ҳалокати сахт омода шудааст. Ин гуна бепарвоӣ нисбат ба намоз — ки сутуни дини Ислом аст — нишонаи риёкорӣ ва дурӣ аз Худованд мебошад.

1. Фоидаҳо:

— Намоз бузургтарин ибодат ва сутуни дин аст, бинобар ин бояд онро дар вақташ ва бо дили ҳозир адо кард.

— Бепарвоӣ нисбат ба намоз сабаби азоб ва ҳалокат мегардад, пас ҳар мусулмон бояд аз ин хислат эҳтиёт кунад.

— Ислом ба мусулмонён таълим медиҳад, ки ибодатҳоро бо ихлос ва эҳтиром ба ҷо оранд, на танҳо барои нишон додан ба мардум.

— Риояи вақти намоз ва адои дурусти он сабаби наздикӣ ба Худованд ва бахту саодат дар дунёву охират мешавад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша худро назорат кунем ва намозро бо ҷидду ҷаҳд ва муҳаббат иҷро намоем.