Сураи Худ — Оят 2

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• «أَلَّا تَعْبُدُوا»: яъне «ин ки ибодат накунед».
• «إِلَّا اللَّهَ»: ба ҷуз Аллоҳи ягона.
• «نَذِيرٌ»: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоб.
• «بَشِيرٌ»: муждарасон, хушхабардиҳанда ба савоб.

1. Тафсири оят:

Ин оятҳое, ки бар Паёмбар (с) нозил шудаанд, мазмунашон ин аст: Аллоҳ бандагонро аз он бозмедорад, ки ҳамроҳи Ӯ каси дигарро ибодат кунанд. Ҳақ Таъоло Қуръонро барои равшан сохтани аҳком ва муқаррароти худ фурӯ фиристод, то мардум танҳо Аллоҳи ягонаро бипарастанд ва барои Ӯ шарике қоил нашаванд. Пас эй мардум, ман аз ҷониби Аллоҳ барои шумо бимдиҳандае ҳастам, ки шуморо аз азоби Ӯ огоҳ мекунам, агар ба Ӯ куфр варзед ва аз фармонҳояш сарпечӣ кунед; ва муждарасонандае ҳастам, ки шуморо ба савоби Ӯ хушхабар медиҳам, агар ба Ӯ имон оред ва ба шариаташ амал кунед.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят даъвати асосии ҳамаи паёмбаронро нишон медиҳад: ибодати танҳо Аллоҳи ягона ва дурӣ аз ширк.
• Аллоҳ тавассути паёмбарон ҳам бим медиҳад ва ҳам мужда мерасонад; ин нишон медиҳад, ки дини Ислом дини раҳмат ва ҳидоят аст, на танҳо тарсондан.
• Қуръон барои ҳидояти мардум ва равшан кардани роҳи рост фурӯ фиристода шудааст, ки ин неъмати бузург аст.
• Ҳар кас ба Аллоҳ имон орад ва ба шариаташ амал кунад, ба савоби бузург ноил мешавад; ва ҳар кас куфр варзад, аз азоб огоҳ карда шудааст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо нармӣ ва ҳикмат мардумро ба сӯи ибодати Аллоҳ даъват кунем, ҳам бо бим ва ҳам бо умед.