Сураи Худ — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «الر»: ҳарфҳои бурида (ҳуруфи муқаттаъа) буда, маънои онҳо ба Худои Таъоло супурда мешавад; ин ҳарфҳо барои ҷалби таваҷҷуҳи шунавандагон ва нишон додани эъҷози Қуръон омадаанд.
• «أُحْكِمَتْ»: муҳкам карда шудаанд, яъне устувор ва бекаммукост гардонида шудаанд.
• «فُصِّلَتْ»: муфассал баён шудаанд, яъне равшану возеҳ шарҳ дода шудаанд.
• «مِن لَّدُنْ»: аз ҷониби, аз назди.
• «حَكِيمٍ»: Ҳаким — донои дар тадбир ва ташреъ.
• «خَبِيرٍ»: Хабардор — огоҳ аз ҳоли бандагонаш.

1. Тафсири оят:

«Алиф, Лом, Ро» — ин ҳарфҳо аз ҳарфҳои буридаи Қуръон мебошанд, ки маънои дақиқи онҳо ба Худои Таъоло супурда мешавад ва дар аввали сураҳо барои ҷалби диққати мардум ва нишон додани эъҷози ин Китоби осмонӣ омадаанд.

Баъд аз ин ҳарфҳо Худои Таъоло мефармояд, ки ин Қуръон китобест, ки оятҳояш аз ҷиҳати лафз ва маъно муҳкам ва устувор гардонида шудаанд; дар он ҳеҷ норасоӣ, ихтилоф ва камбудие нест. Сипас ин оятҳо ба таври муфассал баён шудаанд: ҳалолу ҳаром, амру наҳй, ваъдаву ваъид, қиссаҳо ва дигар масоили ҳидоят дар он равшан шарҳ дода шудаанд. Ҳамаи ин аз ҷониби Худованди Ҳаким — донои дар тадбир ва ташреъ — ва Хабардор — огоҳ аз ҳоли бандагонаш ва аз он чи ба онҳо некӯтар аст — нозил шудааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон китоби муҳкам аст; дар он ҳеҷ ихтилоф ва норасоӣ нест, бинобар ин дили инсон бо пайравӣ аз он ором меёбад.
• Оятҳои Қуръон муфассал ва равшан баён шудаанд, то ҳар кас — олим ё омӣ — аз он ҳидоят гирад.
• Қуръон аз ҷониби Худованди Ҳаким ва Хабардор нозил шудааст; Ӯ бандагонашро беҳтар аз худашон мешиносад ва он чиро фармудааст, ки ба онҳо некӯтар аст.
• Ин китоб дастури ҳаёт аст; ҳар кас ба он часпад, дар дунёву охират сарбаланд мешавад.
• Муҳкам ва муфассал будани Қуръон далели он аст, ки он каломи Худост, на сохтаи инсон; бинобар ин бояд бо дили кушоду итоат ба он рӯ оварем.