Сураи Ан-Наср — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• نَصْرُ اللَّهِ: ёрии Худованд, пирӯзӣ аз ҷониби Аллоҳ.
• الْفَتْحُ: фатҳ, кушоиш; дар ин ҷо мақсад фатҳи Макка аст.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки ёрии Худованд ба ту — эй Паёмбар — бирасад ва пирӯзӣ бар душманонат муяссар гардад, ва шаҳри Макка кушода шавад, ин нишонаи он аст, ки даъвати ту ба анҷом мерасад ва дини Ислом ғолиб мегардад. Ин ёрӣ ва фатҳ аз ҷониби Аллоҳ аст, на аз қуввату тадбири инсонӣ. Худованд туро бар қавми Қурайш ва дигар мухолифон пирӯз мегардонад ва Макка, Тоиф, шаҳрҳои Ҳиҷоз ва бахши зиёди Яманро зери парчами Ислом меоварад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи пирӯзиҳо ва кушоишҳо аз ҷониби Аллоҳанд ва банда бояд танҳо ба Ӯ таваккал кунад.
• Ваъдаи ёрии Худованд ба касоне, ки дар роҳи ҳақ сабр мекунанд, ҳатмист.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва сипос аз Аллоҳ барои неъматҳои бузург, бахусус пирӯзии дини ҳақ, тарғиб мекунад.
• Ғалабаи Ислом ва фатҳи Макка нишон медиҳад, ки дини Худо ҳатман ғолиб мешавад ва ҳеҷ қуввае наметавонад онро боздорад.
• Ин оят ба мусулмонон умед мебахшад, ки дар ҳар давру замон, агар ба Аллоҳ таваккал кунанд ва дар роҳи Ӯ биҷанганд, ёрӣ ва пирӯзӣ аз они онҳост.