Сураи Ан-Наср — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «أَفْوَاجًا»: ҷамоаҳо, гурӯҳҳои гуногун, пайи ҳам омада.

— «دِينِ اللَّهِ»: дини Худо, яъне Ислом.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят Паёмбари худро (с) хабар медиҳад, ки мардум гурӯҳ-гурӯҳ ва ҷамоат-ҷамоат ба дини Худо — Ислом — ворид мешаванд. Ин ҳолат баъд аз фатҳи Макка ба амал омад, вақте ки мардум пайи ҳам ва даста-даста ба Ислом мегравиданд. Ин воридшавӣ на танҳо як нафар-як нафар, балки ба сурати ҷамоаҳои сершумор ва гурӯҳҳои гуногун сурат мегирифт, ки ҳамагӣ ба дини ҳақ рӯй меоварданд. Ин аломати ёрии Худованд ва пирӯзии дини Ӯ буд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дини Ислом дини ҳақ аст ва мардум ба таври гурӯҳ-гурӯҳ ба он меграванд, зеро дар он роҳи рост ва ҳақиқат аст.

— Пирӯзии дини Худо ва паҳншавии он байни мардум аз раҳмати Худованд аст, ки бояд барои он шукр гузорем.

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳарчанд мушкилот бошанд ҳам, дини Худо ғолиб мешавад ва мардум ба он рӯ меоваранд.

— Ҳамчунин ба мо таълим медиҳад, ки ба воридшавии мардум ба Ислом бо чашми некбин нигоҳ кунем ва аз он шод гардем, зеро ин неъмати бузурги Худованд аст.