Аль-Ихляс сүрәсе — Аять 4

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

Сүзләрнең мәгънәләре:

• كُفُوًا — тиң, охшаш, берәр яктан да тиңдәше булу.
• أَحَدٌ — беркем, һичкем.

Аять тәфсире:

Аллаһыга һичкем тиңдәш түгел, Аңа охшаш беркем дә юк. Аның исемнәрендә дә, сыйфатларында да, эш-гамәлләрендә дә Аңа тиңдәш булырлык бер генә мәхлук та юк. Ул — Үзе генә мәңгелек, бөек, кимчелекләрдән пакь. Күктәгеләр дә, җирдәгеләр дә, фәрештәләр дә, пәйгамбәрләр дә, кешеләр дә, җеннәр дә — барысы да Аның мәхлукы, Аңа мохтаҗ. Ә Аллаһы исә беркемгә дә мохтаҗ түгел, Аның һәр эше хикмәтле, һәр сыйфаты камил. Аның кебек берәү дә булмаган, юк һәм булачак та түгел.

Аятьтән алынган файдалар:

• Аллаһының берлеген һәм Аңа тиңдәш булмавын белү — иманның нигезе. Кем Аллаһыны бер дип танып, Аңа һичкемне тиңдәш кылмаса, ул туры юлдадыр.
• Бу аять безне Аллаһыны ихлас күңелдән зурларга, Аның бөеклегенә хәйран калырга өйрәтә.
• Аллаһыдан башкага табыну, Аңа охшаш дип уйлау — иң зур хата. Чөнки Аллаһы һәрнәрсәдән югары, Аңа охшаш һичнәрсә юк.
• Бу сүрәне укучыга Аллаһы ризалыгы һәм оҗмах бәхете вәгъдә ителгән, чөнки ул — ихлас тәүхид сүрәсе.