Сураи Аль-Ихляс — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• «كُفُوًا»: яъне монанд, шабеҳ, ҳамто ва ҳамсанги чизе.

1. Тафсири оят:

Ин ояти шарифа баён мекунад, ки барои Аллоҳи Таъоло ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз монанд ва шабеҳ нест. На дар номҳои Ӯ, на дар сифатҳои Ӯ ва на дар амалҳои Ӯ касе ҳамтои Ӯ намебошад. Ӯ аз ҳар чизи дигар фарқ дорад ва ягона ва беҳамтост. Ҳеҷ махлуқе ба Ӯ шабоҳат надорад, на дар бузургӣ, на дар қудрат, на дар дониш ва на дар дигар сифатҳои комил. Ӯ Пок ва Муқаддас аст аз ҳар гуна нуқсон ва камбудие.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро водор мекунад, ки Аллоҳро ягона ва беҳамто бидонем ва танҳо Ӯро парастиш кунем.
• Моро огоҳ мекунад, ки ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз ба Аллоҳ шабоҳат надорад, пас набояд касеро бо Ӯ муқоиса кунем ё ба Ӯ шарик қоил шавем.
• Ин оят дар дилҳо эҳсоси бузургӣ ва таъзими Аллоҳро бедор мекунад ва моро ба сӯи ихлос ва покизагии эътиқод ҳидоят менамояд.
• Ва инчунин моро меомӯзад, ки дар дуо ва ниёзҳоямон танҳо ба Аллоҳ рӯй орем, зеро Ӯ беҳамто ва тавонотар аз ҳама аст.