Сураи Ан-Нас — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• أَعُوذُ: паноҳ мебарам, паноҳ меҷӯям, ёрӣ мехоҳам.
• بِرَبِّ: ба Парвардигор, ба соҳиб ва идоракунанда.
• النَّاسِ: мардум, одамон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд: бигӯ, эй Расул, ман ба Парвардигори мардум паноҳ мебарам ва аз Ӯ ёрӣ мехоҳам. Ӯст ки ҳамаи корҳои бандагонашро идора мекунад ва танҳо Ӯ метавонад шарри васвасагари пинҳонро аз ман дур созад. Ӯ Парвардигор, соҳиб ва маъбуди ҳақиқии мардум аст, ва ҳеҷ кас ғайр аз Ӯ сазовори ибодат нест.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳар кор ва ҳар лаҳза ба Худованд паноҳ барем ва танҳо аз Ӯ ёрӣ хоҳем.
• Худованд Парвардигори ҳамаи мардум аст, на танҳо як гурӯҳ ё як миллат; Ӯ ба ҳамаи бандагонаш раҳмдил аст.
• Паноҳ бурдан ба Худо воситаи муҳофизат аз шарру бадӣ ва васвасаҳои шайтон аст.
• Ин оят моро ба тавҳид — ягонагии Худо — даъват мекунад, ки танҳо Ӯро Парвардигор ва маъбуд бидонем.
• Такрор кардани ин сура дар ҳар намоз ва ҳар вақт ба мо оромиш ва эминӣ мебахшад.