Сураи Ан-Нас — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «Малик»: Подшоҳ, соҳиб ва фармонравои мутлақ.

— «Ан-Нас»: Мардум, одамон.

1. Тафсири оят:

«Малики ан-нос» яъне Подшоҳи мардум, ки ҳамаи корҳои онҳоро тадбир мекунад ва ба ҳеҷ кас ниёз надорад. Ӯ соҳиби ихтиёри комил аст ва ҳар чизеро, ки бихоҳад, дар бораи бандагонаш анҷом медиҳад. Ҳеҷ подшоҳе барои мардум ғайр аз Ӯ нест. Ӯ молики ҳамаи одамон аст, қудраташ комил аст ва салтанаташ тамом аст. Ҳамаи одамон зери фармони Ӯ қарор доранд ва ҳеҷ кас аз тадбири Ӯ берун нест.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо Аллоҳ подшоҳи ҳақиқии ҳамаи одамон аст ва ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст.

— Ҳар кас бидонад, ки подшоҳи ҳақиқӣ Аллоҳ аст, дилаш ором мешавад ва ба ғайр аз Ӯ ба касе умед намебандад.

— Ин оят моро ба сӯи тавҳид ва ихлос дар ибодат ҳидоят мекунад, зеро танҳо Ӯ сазовори парастиш аст.

— Дарёфти он ки Аллоҳ подшоҳи мардум аст, моро ба шукргузорӣ ва итоати Ӯ тарғиб менамояд.

— Ин оят ба мусулмонон мефаҳмонад, ки паноҳ бурдан ба Аллоҳ аз ҳамаи бадиҳо ва хатарҳо беҳтарин роҳ аст, чунки Ӯ подшоҳи тавоно ва меҳрубон аст.