Surja Jusuf — Ajet 107

Kuptimet e fjalëve:

• Gashije (غَاشِيَةٌ): Dënim që i mbulon dhe i kaplon tërësisht njerëzit, si fatkeqësi e përgjithshme.
• Bëgeten (بَغْتَةً): Papritur, pa asnjë paralajmërim.
• La jesh’urun (لَا يَشْعُرُونَ): Nuk e ndiejnë dhe nuk e kuptojnë atë që po u vjen.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e pyet me habi: A mos u ndien të sigurtë idhujtarët nga dënimi i Tij që mund t’u vijë papritur dhe t’i mbulojë ata të gjithë, si një fatkeqësi e përgjithshme që nuk mund ta largojnë dot? Apo mos u ndien të sigurtë se Kiameti (Dita e Kijametit) nuk do t’u vijë befas, pa e ndier fare dhe pa pasur mundësi të përgatiten për të? Ata vazhdojnë në mosbesimin e tyre, sikur të ishin të garantuar nga ndëshkimi i Zotit, duke harruar se fuqia e Allahut është e plotë dhe se Ai mund t’i dënojë ata në çdo moment që Ai dëshiron.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Njeriu nuk duhet të mashtrohet nga vonesa e dënimit; ajo nuk do të thotë se dënimi nuk do të vijë, por është vetëm një mundësi për t’u penduar dhe kthyer te Zoti.
2. Besimtari duhet të jetë gjithmonë i vetëdijshëm dhe i përgatitur për takimin me Allahun, sepse asnjë njeri nuk e di se kur do t’i vijë momenti i fundit.
3. Siguria e rreme dhe neglizhenca ndaj urdhërave të Allahut janë shkaqet kryesore të shkatërrimit të popujve të mëparshëm.
4. Mëshira e Allahut kërkon që njeriu të jetë i kujdesshëm dhe i përulur, duke iu lutur Atij për mbrojtje nga dënimi i Tij në këtë botë dhe në botën tjetër.
5. Kjo pyetje retorike në ajet na mëson se besimtari i vërtetë është ai që jeton mes shpresës në mëshirën e Allahut dhe frikës nga dënimi i Tij, duke e bërë atë të jetë i devotshëm dhe i përkushtuar në adhurim.