Йусуф сүресі — Аят 107

1. Сөздердің мағынасы:

• أَفَأَمِنُوا — олар қауіпсіз болды ма, яғни олар өздерін аман-есен деп ойлады ма?
• غَاشِيَةٌ — қаптап келетін, басып қалатын апат, бүркейтін азап.
• بَغْتَةً — кенеттен, күтпеген жерден, абайламай қалған сәтте.
• لَا يَشْعُرُونَ — олар сезбейді, байқамайды, оған дайындық жасай алмайды.

1. Аяттың тәпсірі:

Осы аятта Алла Тағала ескерту жасап, адамдарды ойлануға шақырады: олар Алланың азабынан өздерін толық қауіпсіз санап, немқұрайлы жүре ме? Олардың басына Алланың азабынан қаптап келетін, бүркейтін апат келуі мүмкін — оны ешкім тойдыра алмайды, қайтара алмайды. Немесе Қиямет кенеттен, олар мүлде ойламаған, сезбеген сәтте келіп қалуы мүмкін. Сол кезде олардың қолынан ештеңе келмейді, дайындық жасауға да мұршасы болмайды. Сонда неге олар сенімге келмейді, неге бұл шындықты ескермейді? Бұл сұрақ — олардың бейқамдығы мен абайсыздығын әшкерелейтін, ойландыратын ескерту.

1. Алынатын ғибраттар:

• Алланың азабы да, Қиямет те кенеттен келуі мүмкін, сондықтан адам әрдайым дайын болуы керек.
• Өзіңді күнәдан аманбын деп санау — үлкен қателік; адам әрдайым тәубе мен бойсұнуда болуы тиіс.
• Бұл аят адамды бейқамдықтан оятып, өмірдің өтпелі екенін, әр сәттің құнды екенін еске салады.
• Ислам — адамды саналы, сергек, жауапкершілікті сезінетін өмірге шақыратын дін; сондықтан ол адамды жақсылыққа, қамдануға және Аллаға бет бұруға бастайды.
• Құран адамды қорқыту үшін емес, ойландырып, тура жолға салу үшін ескертеді; бұл — Алланың рақымының бір көрінісі.