Сураи Йусуф — Оят 107

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «غَاشِيَةٌ»: азоби фарогирандае, ки тамоми вуҷуди инсонро мепӯшад ва аз он гурехтан мумкин нест.

— «بَغْتَةً»: ногаҳон, якбора, бе ягон огоҳии пешакӣ.

— «لَا يَشْعُرُونَ»: ҳеҷ ҳис ва огоҳие надоранд, яъне намедонанд ва интизори он нестанд.

1. Тафсири оят:

Оё ин кофирон ва мушрикон аз он бехатар ҳис мекунанд, ки азоби фарогирандае аз ҷониби Аллоҳ онҳоро фаро гирад — азобе, ки ҳамаро дар бар мегирад ва ҳеҷ кас наметавонад онро аз худ дафъ кунад? Ё ин ки Қиёмат ногаҳон ва якбора ба онҳо биёяд, дар ҳоле ки онҳо ҳеҷ ҳис ва огоҳие надошта бошанд ва барои он омодагӣ надида бошанд? Пас чаро онҳо ба имон намеоянд ва аз ин ҳолат бехатар ҳис мекунанд?

Ин оят ҳушдор ва таҳдидест барои онҳое, ки аз роҳи ҳақ рӯй гардондаанд ва гумон мекунанд, ки ҳеҷ гоҳ гирифтор намешаванд. Аллоҳ таоло ба онҳо ёдовар мешавад, ки азоби Ӯ метавонад дар ҳар лаҳза онҳоро фаро гирад — ё дар ҳамин дунё бо азоби фарогиранда, ё дар охират бо омадани ногаҳонии Қиёмат. Ҳеҷ кас аз ин ду ҳолат эмин нест, магар касе, ки ба Аллоҳ имон оварда ва аз Ӯ тарсида бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳеҷ гоҳ худро аз азоби Аллоҳ эмин ҳис накунад ва ҳамеша ба сӯи Ӯ бозгардад.

— Қиёмат ногаҳон меояд, бинобар ин бояд ҳамеша омода ва тайёр бошем.

— Ин оят даъват мекунад, ки пеш аз расидани азоб ва фаро расидани Қиёмат ба имон ва амали солеҳ шитоб кунем.

— Раҳмати Аллоҳ васеъ аст, аммо азоби Ӯ низ сахт аст, пас бояд байни тарс ва умед зиндагӣ кунем.

— Ҳар кас бидонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳақиқати абадӣ дар охират аст, ба сӯи ислом ва Қуръон бештар майл мекунад.