Сураи Ар-Рад — Оят 21

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَصِلُونَ: пайваст мекунанд, васл мекунанд.
• مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ: он чизе ки Худованд фармон додааст, ки пайваст карда шавад, монанди хешовандиҳо (силаи раҳм) ва муҳтоҷон.
• يَخْشَوْنَ: метарсанд, тарси омехта бо эҳтиром ва бузургдошт.
• سُوءَ الْحِسَابِ: бадиҳисобӣ, яъне ҳисоберо, ки дар он гуноҳҳо бахшида нашаванд ва ҳеҷ амали нек сабук карда нашавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои бандагони некӯкор ва хушбахтро баён мекунад, ки дар оятҳои пеш аз он зикр шудаанд. Онҳо касоне ҳастанд, ки он чизеро, ки Худованд фармон додааст, пайваст кунанд — яъне хешовандиро васл мекунанд, ҳуқуқи онҳоро риоя менамоянд, ба муҳтоҷон кӯмак мерасонанд ва ҳар пайвандеро, ки Худо ба он амр кардааст, қатъ намекунанд. Инчунин онҳо аз Парвардигори худ дар дил тарсу эҳтиром доранд, ки онҳоро ба иҷрои фармонҳои Ӯ ва тарки манъҳои Ӯ водор мекунад. Ва аз бадиҳисобӣ метарсанд — яъне аз он ки Худованд ҳамаи гуноҳҳояшонро ба ҳисоб гирад ва ҳеҷ гуноҳе бахшида нашавад. Ҳар касе ки ҳисобаш ба ин гуна сахтӣ гузарад, ҳалок мешавад. Пас онҳо на танҳо амали нек мекунанд, балки аз дохили дил низ аз Худо метарсанд ва аз рӯзи ҳисоб ғофил нестанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом дини пайвандӣ ва меҳрубонӣ аст; он моро ба васл кардани хешовандон ва кӯмак ба дигарон даъват мекунад.
• Тарси Худо на танҳо дар зоҳир, балки дар дил низ бояд бошад; ин тарс моро аз гуноҳ бозмедорад ва ба некӣ наздик мекунад.
• Худованд одил аст ва ҳисоби Ӯ дақиқ аст; аммо касе ки дар дунё некӣ кунад ва аз Худо битарсад, аз бадиҳисобӣ наметарсад.
• Қуръон роҳи наҷот ва хушбахтиро нишон медиҳад; пайравӣ аз он моро ба ҷаннат ва ризои Худо мерасонад.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас бо тақво ва амали нек метавонад аз бандагони солеҳ бошад ва аз азоби Худо дур монад.