Сураи Ар-Рад — Оят 22

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• صَبَرُوا: сабр карданд, яъне худро аз нофармонӣ боздоштанд ва бар душвориҳо тоқат карданд.
• ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ: танҳо барои ризои Парвардигорашон ва ба умеди наздикии Ӯ.
• أَقَامُوا الصَّلَاةَ: намозро бо шарту аркон ва дилҳои ҳозир барпо карданд.
• أَنفَقُوا: аз молҳои худ садақа ва инфоқ карданд.
• سِرًّا وَعَلَانِيَةً: пинҳонӣ ва ошкоро.
• يَدْرَءُونَ: дур мекунанд, рафъ мекунанд.
• بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ: бо кори некӯ бадӣ ва бадиро нест мекунанд.
• عُقْبَى الدَّارِ: оқибати хона, яъне ҷаннат дар охират.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят сифатҳои бандагони солеҳро баён мекунад. Онҳо касоне ҳастанд, ки дар роҳи тоат ва ибодат, инчунин дар баробари душвориҳо ва озори мардум сабр мекунанд ва ҳадафашон танҳо ризои Худованд аст, на намоиш ва на ситоиши одамон. Онҳо намозро бо тамоми шарту аркони он ва бо ихлоси комил барпо медоранд. Аз он молу неъмате, ки Аллоҳ ба онҳо ато кардааст, ҳам пинҳонӣ ва ҳам ошкоро инфоқ мекунанд: садақаи пинҳонӣ барои дурӣ аз риё, ва инфоқи ошкоро барои он ки дигарон низ пайравӣ кунанд. Ҳамчунин, онҳо бадиро бо некӣ ва бадкирдориро бо эҳсон ҷавоб медиҳанд, то ки бадӣ нест шавад ва душманӣ ба дӯстӣ табдил ёбад. Ин хислат баръакси хулқи мардуми давраи ҷоҳилият аст, ки бадӣ ба бадӣ ҷавоб медоданд. Чунин бандагон дар охират оқибати некӯ ва ҷои нек доранд, ки он ҷаннат аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Сабр дар роҳи тоат ва дурӣ аз гуноҳ сабаби ба даст овардани ризои Аллоҳ мегардад.
• Намоз ситоне аст, ки бандаро бо Парвардигораш пайваста месозад ва бояд бо ихлос ва пурра адо шавад.
• Инфоқ дар роҳи Худо, ҳам пинҳонӣ ва ҳам ошкоро, мӯҷиби покии мол ва афзун шудани баракат аст.
• Ҷавоби бадӣ бо некӣ нишонаи ахлоқи олӣ ва сабаби нест шудани кинаву адоват аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва оқибати некӯ дар охират барои бандагони солеҳ омода аст.
• Ин сифатҳо моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунанд ва дар дилҳо муҳаббати некӣ ва эҳсонро зиёд мегардонанд.