Сураи Ибрахим — Оят 27

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يُثَبِّتُ: устувор мегардонад, собитқадам мекунад.
• الْقَوْلِ الثَّابِتِ: сухани устувор ва пойдор, ки калимаи тавҳид аст — «Ло илоҳа иллаллоҳ».
• الْحَيَاةِ الدُّنْيَا: ҳаёти ин дунё.
• الْآخِرَةِ: охират, ҷаҳони дигар.
• يُضِلُّ: гумроҳ мекунад, аз роҳи рост дур месозад.
• الظَّالِمِينَ: ситамгарон, яъне кофирон ва мушрикон.
• يَفْعَلُ اللَّهُ مَا يَشَاءُ: Худо ҳар чӣ бихоҳад, мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол касонеро, ки имон овардаанд, бо сухани устувору пойдор — яъне калимаи тавҳид ва шинохти дурусти Худо — дар ҳаёти ин дунё собитқадам мегардонад, то ки бо имон зиндагӣ кунанд ва бо имон аз дунё гузаранд. Ҳамчунин дар охират, махсусан дар қабр ҳангоми саволу ҷавоб аз ҷониби фариштагон, онҳоро устувор медорад, то ҷавоби дуруст диҳанд ва аз озмоишҳои сахт комёб шаванд. Дар рӯзи қиёмат низ онҳоро собитқадам мегардонад.

Аммо ситамгарон ва кофиронро Худо аз роҳи рост гумроҳ месозад, зеро онҳо худ роҳи нодурустро интихоб кардаанд. Ин гумроҳӣ дар дунё ва охират ба онҳо дучор мешавад ва дар қабр низ аз ҷавоби дуруст маҳрум мемонанд.

Худо ҳар чӣ бихоҳад, мекунад: ҳар киро бихоҳад, бо адлу ҳикмати худ гумроҳ мекунад ва ҳар киро бихоҳад, бо фазлу раҳмати худ ҳидоят менамояд. Ҳеҷ кас Ӯро маҷбур карда наметавонад ва ҳеҷ кас ба кори Ӯ эътироз карда наметавонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки имон ва калимаи тавҳид сарчашмаи устувории инсон дар ҳамаи марҳилаҳои ҳаёт — дар дунё, дар қабр ва дар охират — мебошад.
• Худо ваъда додааст, ки бандагони мӯъмини худро танҳо намегузорад ва дар лаҳзаҳои ҳассосу сахт дастгирӣ мекунад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар бо имон ва ихлос зиндагӣ кунем, Худо моро дар озмоишҳо собитқадам мегардонад.
• Ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки роҳи ситам ва инкор ба гумроҳӣ мебарад ва инсон бояд ҳамеша роҳи рост ва имонро интихоб кунад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳамаи корҳо ба дасти Худост ва Ӯ бо ҳикмати комил ҳар чӣ бихоҳад, мекунад; пас бояд ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ ҳидоят бихоҳем.