Сураи Ибрахим — Оят 26

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

• كَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ: суханони бад ва нопок, ки мақсад аз он калимаи куфр ва ширк аст.
• شَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ: дарахти бад, ки дар тафсирҳо онро дарахти ҳанзал (як навъи дарахти талх ва зараровар) гуфтаанд.
• اجْتُثَّتْ: аз реша канда шуд, тамоман нест карда шуд.
• قَرَارٍ: ҷойгиршавӣ, устуворӣ ва қароргоҳ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят мисоли калимаи бадро ба дарахти бад монанд кардааст. Калимаи бад ҳамон сухани куфр ва ширк аст, ки ба дарахти бад — дарахти ҳанзал — шабоҳат дорад. Ин дарахт аз рӯи замин канда шудааст, зеро решаҳои он наздики сатҳи заминанд ва дар қаъри замин устувор нестанд. Барои ҳамин он на решаи қавӣ дорад, ки дар замин ҷой гирад, ва на шохаҳои баланд, ки ба осмон расад. Бод онро мебарад ва он нест мешавад.

Ҳамин тавр, калимаи куфр ва ширк низ натиҷа ва анҷоми нек надорад ва ба зудӣ нест мешавад. Соҳиби он — кофир — дар дунё ва охират устуворӣ надорад ва амали некӯе, ки ба сӯи Аллоҳ боло равад, аз ӯ қабул намешавад. Амали солеҳ танҳо аз дили имон ва сухани пок бармехезад ва ба сӯи Аллоҳ мерасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки сухан ва боварҳои инсон асоси ҳаёти ӯро ташкил медиҳанд. Сухани пок ва имон ба Аллоҳ мисли дарахти пурбор ва устувор аст, ки ҳамеша фоида мерасонад.
• Калимаи бад ва куфр ҳарчанд дар аввал ҷолиб намояд ҳам, оқибат нестӣ ва зиён аст. Аз ин рӯ, бояд аз суханони бад ва боварҳои нодуруст дурӣ ҷӯем.
• Ин оят моро ба сӯи имон ва сухани пок ҳидоят мекунад, зеро танҳо имон аст, ки ба амалҳои некӯ арзиш медиҳад ва онҳоро ба сӯи Аллоҳ мерасонад.
• Ҳар кас бихоҳад, ки амалаш қабул шавад ва дар ҳаёти худ устуворӣ дошта бошад, бояд ба калимаи пок — тавҳид ва имон ба Аллоҳ — пайравӣ кунад, то ки ҳаёти ӯ мисли дарахти некӯ ҳамеша самар диҳад.