Surja Ibrahim — Ajet 9

Kuptimet e fjalëve:

• Nebe' (نبأ): Lajm i madh dhe i rëndësishëm.
• Bijjinat (بالبينات): Me prova të qarta dhe mrekulli të dukshme.
• Raddû eîdiyehum fî efvâhihim (فَرَدُّوا أَيْدِيَهُمْ فِي أَفْوَاهِهِمْ): I kafshuan gishtërinjtë nga zemërimi dhe mllefi, ose i vunë duart në gojë në shenjë mohimi dhe talljeje.
• Murîb (مُرِيب): Që të bën të dyshosh dhe të shqetësohesh.

Tefsiri i Ajetit:

O ju që mohoni të vërtetën! A nuk ju ka arritur lajmi i popujve që ishin para jush – populli i Nuhut, Adit (populli i Hudit) dhe Themudit (populli i Salihut) – dhe i popujve të tjerë që erdhën pas tyre, të cilët për shkak të numrit të madh nuk i di askush përveç Allahut? Atyre u erdhën të dërguarit e tyre me prova të qarta dhe mrekulli të dukshme, por ata nuk i pranuan ato. Përkundrazi, nga zemërimi i madh dhe refuzimi arrogant, i kafshuan duart e tyre nga mllefi kundër të dërguarve dhe thanë: “Ne nuk besojmë në atë me të cilën jeni dërguar, dhe ne me të vërtetë jemi në dyshim të madh për atë që na thërrisni – dyshim që na mbush zemrat me pasiguri dhe shqetësim.”

Ky ajet është pjesë e fjalimit të Musait (paqja qoftë mbi të) drejtuar popullit të tij, duke iu kujtuar atyre fatin e popujve të mëparshëm që mohuan të dërguarit e tyre, si një paralajmërim dhe mësim për ata që vijnë më vonë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mësim nga historia: Allahu na tregon historitë e popujve të mëparshëm që të mësojmë prej tyre dhe të mos biem në gabimet e njëjta. Historia është dritë që na udhëzon në të tashmen dhe të ardhmen.
2. Fuqia e provave të qarta: Të dërguarit erdhën me prova të qarta dhe mrekulli, por popujt refuzuan t'i pranojnë ato jo sepse nuk ishin të qarta, por për shkak të arrogancës dhe kokëfortësisë së tyre. Kjo na mëson se zemra e pastër dhe mendja e hapur janë kusht për të pranuar të vërtetën.
3. Rreziku i zemërimit dhe arrogancës: Reagimi i tyre ndaj të vërtetës ishte zemërim dhe mllef, jo arsyetim dhe reflektim. Kjo na tregon se zemërimi dhe arroganca janë pengesa të mëdha për të pranuar udhëzimin.
4. Këmbëngulja e të dërguarve: Pavarësisht refuzimit dhe armiqësisë, të dërguarit vazhduan misionin e tyre. Kjo na frymëzon të jemi të qëndrueshëm në thirrjen tonë drejt së mirës, edhe kur hasim në vështirësi.
5. Dituria e Allahut është e pakufishme: Fakti që vetëm Allahu i di numrin e atyre popujve na kujton madhështinë e diturisë së Tij dhe na bën të ndihemi të përulur para Tij, duke e ditur se Ai është i Gjithëdijshëm për çdo gjë.
6. Paralajmërim për mohuesit: Ky ajet është një paralajmërim i qartë për çdo popull që mohon të dërguarit e Allahut, se fati i tyre do të jetë si fati i popujve të mëparshëm – shkatërrim dhe humbje.