Surja Ibrahim — Ajet 8

Kuptimet e fjalëve:

• تَكْفُرُوا – të mohoni mirësitë e Allahut dhe të mos i besoni Atij.
• لَغَنِيٌّ – i Vetëmjaftueshëm, që nuk ka nevojë për asgjë nga krijesat e Tij.
• حَمِيدٌ – i denjë për çdo lavdërim dhe falënderim, i lavdëruar në çdo gjendje.

Tefsiri i ajetit:

Musai a.s. iu drejtua popullit të tij me fjalë të qarta e paralajmëruese: "Nëse ju mohoni Allahun, ju dhe të gjithë njerëzit që jetojnë në tokë – të gjithë së bashku – kjo mohim nuk i shkakton asnjë dëm Allahut, sepse Ai është i Vetëmjaftueshëm dhe nuk ka nevojë për besimin apo adhurimin e askujt. Ai është i pasur në vetvete, i lavdëruar në çdo kohë dhe në çdo gjendje. Dëmi i mosbesimit tuaj kthehet vetëm mbi ju, sepse ju e humbni lumturinë e kësaj bote dhe të botës tjetër, ndërsa Allahut nuk i pakësohet asgjë nga kjo. Ai është i denjë për falënderim, sepse të gjitha mirësitë dhe begatitë vijnë prej Tij, dhe Atij i takon çdo lavdërim, pavarësisht nëse njerëzit e falënderojnë apo e mohojnë."

Përfitimet nga ajeti:

1. Madhështia e Allahut dhe Vetëmjaftueshmëria e Tij: Ky ajet na mëson se Allahu nuk ka nevojë për adhurimin tonë, por ne kemi nevojë për Të. Kjo na bën të ndihemi të përulur dhe të vetëdijshëm se çdo vepër e mirë që bëjmë është në dobi tonë, jo në dobi të Allahut.
2. Liria nga frika e njerëzve: Kur e dimë se as mosbesimi i tërë botës nuk e dëmton Allahun, atëherë nuk duhet të frikësohemi nga kundërshtimi i njerëzve apo nga presioni i tyre për të lënë rrugën e drejtë. Ne jemi të lirë të adhurojmë Allahun pa u ndikuar nga opinionet e të tjerëve.
3. Vlera e falënderimit: Ajeti na kujton se Allahu është "Hamid" – i denjë për lavdërim – prandaj duhet ta falënderojmë vazhdimisht për mirësitë e Tij, sepse falënderimi na shton begatitë dhe na afron më shumë te Zoti.
4. Përgjegjësia personale: Secili njeri mban përgjegjësinë e besimit të tij. Nëse të tjerët mohojnë, kjo nuk e justifikon mohimin tonë. Ne jemi përgjegjës për veprat tona para Allahut, dhe Ai është i drejtë në gjykimin e Tij.