Surah Ibrahim — Aya 9

Ma’anonin Kalmomin da ke Bukatar Bayani:

• "Naba’u": Labari mai girma da muhimmanci.
• "Al-Bayyinat": Hujjoji da shaidu bayyanannu waɗanda ke nuna gaskiya.
• "Faraddu aydiyahum fi afwahihim": Suna cije yatsunsu don tsananin fushi da ƙin yarda.
• "Murib": Abin da ke sa mutum ya shiga shakka da damuwa.

Fassarar Aya:

Ya ku masu kafirci daga al’ummar Muhammad (SAW), shin labarin mutanen da suka gabace ku bai zo muku ba? Kamar mutanen Nuhu, da Adawa (mutanen Annabi Hudu), da Samudawa (mutanen Annabi Salihu), da sauran al’ummomin da suka biyo bayansu. Waɗannan al’ummomin suna da yawa sosai, ba wanda ya san adadinsu face Allah kaɗai. Manzanninsu sun je musu da hujjoji bayyanannu da mu’ujizai masu haske, amma sai suka cije yatsunsu don tsananin fushi da girman kai, suna ƙin karɓar gaskiya. Sai suka ce wa manzannin: "Mun kafirta da abin da kuka zo da shi, kuma muna cikin shakka mai sa damuwa game da abin da kuke kiranmu zuwa gare shi na imani da tauhidi."

Abubuwan Da Ake Amfana Daga Ayar:

1. Imani da cewa Allah yana sanin komai, har ma da adadin al’ummomin da suka shuɗe waɗanda ba mu san su ba.
2. Manzanni duk sun zo da hujjoji bayyanannu, don haka babu uzuri ga wanda ya ƙi bin gaskiya.
3. Girman kai da fushi ba su taɓa zama dalilin nasara ba, domin al’ummomin da suka nuna haka sun hallaka.
4. Wannan aya tana ƙarfafa mu mu yi tunani a kan labarun al’ummomin da suka gabata, domin mu koyi darasi daga gare su.
5. Ƙin yarda da manzanni yana kawo shakka da damuwa a zuciya, alhali imani yana kawo natsuwa da kwanciyar hankali.