سورت نحل — آیت 112

د معنايي کلمې:

• مُطْمَئِنَّة: له ډاره او اندېښنې څخه خوندي، په سکون او ارام سره اوسېدونکې.
• رَغَدًا: پرېمانه، پراخه او بې کړاوه روزي.
• فَكَفَرَتْ: ناشکري يې وکړه او د الله نعمتونه يې ونه پېژندل.
• لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ: د لوږې او وېرې پوښاک، يعنې دا دواړه مصيبتونه داسې پرې راغلل لکه جامه چې بدن پوښي.

د آيت تفسير:

الله تعالی يو ښه مثال بيان کړی دی: يوه کلي (چې مکه مکرمه وه) اوسېدونکي يې په امن او سکون کې وو، له کومې اندېښنې پرته يې ژوند کاوه، او د دوی روزي له هر ځايه پرېمانه او اسانه ورته رسېدله. خو کله چې دوی د الله له نعمتونو څخه ناشکري وکړه، د الله په نعمتونو يې کفر وکړ او شرک يې وکړ، نو الله تعالی دوی ته د لوږې او وېرې جزا ورکړه. دا لوږه او وېره داسې پرې راغله لکه جامه چې د بدن پوښتلی وي، او دا د دوی د کفر او بدو کړنو له امله وه.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. د الله نعمتونه بې شمېره دي، خو د ناشکرۍ او کفر په صورت کې دا نعمتونه له لاسه ځي او پر مصيبتونو بدلېږي.
2. امن او پرېمانه روزي د الله له لویو نعمتونو څخه دي، چې باید يې شکر وباسو او د الله له حکمونو سره سم ژوند وکړو.
3. کفران نعمت د عذاب سبب ګرځي، او شکر نعمت د نعمتونو د بقا سبب دی.
4. دا مثال موږ ته ښيي چې هر هغه ټولنه چې د الله له نعمتونو څخه ناشکري وکړي، د الله عذاب ورته راغلی شي، لکه څنګه چې د مېکې اوسېدونکو ته راغی.
5. د الله د نعمتونو شکر کول نه يوازې د دنيا په ژوند کې د برکت سبب دی، بلکې د آخرت په خير او نجات کې هم مرسته کوي.