Ан-Нахль сүрәсе — Аять 112

Сүзләрнең мәгънәләре:

• قَرْيَةً – авыл, шәһәр, торак пункт.
• آمِنَةً – имин, куркынычсыз.
• مُطْمَئِنَّةً – тыныч, тотрыклы, бер урыннан икенче урынга күчми торган.
• رَغَدًا – мул, уңайлы, рәнҗешсез.
• أَنْعُمِ – нигъмәтләр, Аллаһ биргән рәхәтлекләр.
• لِبَاسَ – кием, япма; монда ґәзапның аларны тулысынча чорнап алуын белдерә.
• أَذَاقَهَا – татыттырды, авыртырлык хәлгә китерде.

Аять тәфсире:

Аллаһы Тәгалә бер мәсәл китерә: бер авыл (ягъни Мәккә шәһәре) иде, ул имин иде — аның халкы беркемнән дә курыкмый, тыныч яши иде. Аларга ризыклары һәр яктан мул һәм уңайлы килеп ирешә иде. Ләкин алар Аллаһының нигъмәтләренә көфер иттеләр, ягъни аларны инкяр иттеләр һәм шөкер кылмадылар, Аллаһка ширек керттеләр. Шуның өчен Аллаһ аларга ачлык һәм курку ґәзабын татыттырды. Ачлык аларны шул хәтле чолгап алды ки, алар үлекләрне һәм үлгән этләрне ашарга мәҗбүр булдылар. Курку да аларны һәр яктан урап алды — Пәйгамбәр салләллаһу галәйһи вә сәлләмнең гаскәрләре һәм отрядлары аларга һөҗүм итә башлады. Бу ґәзаплар аларның үз кылган эшләре — көфер һәм ялганлаулары сәбәпле килде. Курку һәм ачлык аларны кием кебек чорнап алды, һәркайсыннан аларны каплады.

Гыйбрәтләр:

• Аллаһның нигъмәтләренә шөкер итү — иминлекнең нигезе. Кем шөкер итми, ул нигъмәтләрне югалта ала.
• Иминлек һәм муллык — Аллаһның бүләге, ә көферлек һәм гөнаһлар аларны ачлыкка һәм куркуга алмаштыра.
• Һәрбер җәмәгатьнең хәле аның үз эшләренә бәйле: яхшылык кылсалар — яхшылык күрерләр, яманлык кылсалар — яманлык белән җавап алырлар.
• Бу аять безне Аллаһның нигъмәтләренә шөкер итәргә һәм аларны дөрес кулланырга өйрәтә, чөнки шөкер — нигъмәтләрне саклаучы һәм арттыручы сәбәп.