سورت نحل — آیت 91

د مهمو کلمو معنا:

• عهد الله: د الله هغه ژمنه او تړون چې انسان يې د الله په نوم کوي، که له الله سره وي او که له خلکو سره.
• توكيد: مضبوطول، کلکول، د قسم په ذکر سره کلکه کول.
• كفيل: ضامن، ګواه، ساتونکی.

د آيت تفسير:

اى مومنانو! تاسو چې هر ډول تړون او ژمنه کوئ — که له الله سره وي لکه د عبادت، اطاعت او د هغه د احکامو منل، او که له خلکو سره وي لکه د سوداګرۍ، واده، ملګرتيا او نورو معاملو په برخه کې — نو په پوره توګه يې وفا وکړئ. کله چې تاسو ژمنه وکړه، نو هغه مه ماتوئ، په ځانګړې توګه هغه قسمونه چې تاسو يې د الله په نوم کلک کړي وي او په هغو کې يې الله ته ګواه نيولی وي. تاسو الله خپل ضامن او ګواه ګرځولی دی، نو څنګه به د هغه په نوم شوې ژمنه ماتوئ؟ الله ستاسو ټول کارونه ويني او پوهېږي چې تاسو په خپلو ژمنو کې رښتيني ياست او که غداران، او هغه به تاسو ته ستاسو د کړنو بدله درکړي — ښه بدله د ښه کار او سزا د بد کار.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. د ژمنې وفا د ايمان برخه ده: دا آيت ښيي چې د ژمنې وفا کول يوازې د اخلاقو خبره نه ده، بلکې د الله سره د تړون درناوى دى او د مومن د ايمان له نښو څخه شمېرل کېږي.
2. الله د هر څه ګواه او څارونکى دى: کله چې مومن پوهېږي چې الله يې ګواه او ضامن دى، نو د هغه په زړه کې د ژمنې ماتولو جرئت نه پيدا کېږي، ځکه چې پوهېږي چې الله يې ويني.
3. د ټولنې د باور بنسټ: که خلک د خپلو ژمنو وفا وکړي، نو په ټولنه کې باور او اعتماد پيدا کېږي، سوداګري پراخېږي، اړيکې کلکې کېږي او ټولنه په سوله او ثبات کې ژوند کوي.
4. د الله علم ته پاملرنه: دا آيت مومن ته يادونه کوي چې الله د هغه په ټولو کړنو پوهېږي، نو که چېرې خلک يې عمل ونه ويني، الله يې خامخا ويني او حساب به يې وکړي.
5. د ژمنې په وخت کې احتياط: دا آيت مومن ته درس ورکوي چې د ژمنې له کولو مخکې ښه فکر وکړي، ځکه چې کله يې ژمنه وکړه، نو بيا پرې وفا کول اړين دي.