Сураи Аль-Исра — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• طَائِرَهُ: дар ин ҷо ба маънои амалу кирдори нек ё бади инсон аст. Арабҳо гузаштагон амали некро «парандаи нек» ва амали бадро «парандаи бад» мегуфтанд, аз ин рӯ «тоири инсон» — яъне натиҷа ва сазовори амали ӯ.
• أَلْزَمْنَاهُ: онро ба ӯ ҳатмӣ ва ҷудонашаванда гардондем.
• فِي عُنُقِهِ: дар гарданаш. Гарданро зикр кардан барои он аст, ки бори гардан ва таъаллуқи он ба гардан аз ҳама сахттар ва наздиктар аст.
• مَنشُورًا: кушода ва паҳншуда.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки ҳар як инсонро амали худу бади ӯ ба тавре ҳатмӣ гардондем, ки мисли тӯқе, ки ба гардан овезон аст, ҳеҷ гоҳ аз ӯ ҷудо намешавад. Ҳеҷ кас ба ҷои дигарӣ ҷазо дода намешавад ва ҳеҷ кас ба амали каси дигар ҳисоб намешавад. Ҳар кас танҳо ба сазовори кирдори худаш посух медиҳад. Сипас дар рӯзи қиёмат барои ӯ китобе берун меорем, ки ҳамаи амалҳои неку бадаш дар он сабт шудааст ва ӯ онро кушода ва ошкор мебинад — ҳеҷ чиз аз он пинҳон намондааст ва ҳеҷ чиз фаромӯш нашудааст. Ин китоб саҳифаи аъмоли ӯст, ки пеши чашмаш паҳн мегардад, то худаш онро бихонад ва ба ростӣ ва адолати ҳисоби Худо бовар кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон месозад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дини Ислом дини адолат аст: ҳеҷ кас ба гуноҳи дигарӣ ҷазо намебинад ва ҳеҷ кас ба некии каси дигар подош намегирад. Ҳар кас масъули амали худаш аст.
• Худованд нисбат ба бандагонаш одил ва меҳрубон аст; Ӯ амали касеро фаромӯш намекунад ва ҳаққи касеро зойеъ намегардонад.
• Ин оят инсонро ба муҳосиба ва худшиносӣ даъват мекунад: бидон, ки ҳар амали ту — хурд ё бузург — сабт мешавад ва рӯзе пеши ту кушода мегардад.
• Он ба инсон умед ва ташвиқ мебахшад, ки агар амали нек кунад, ҳеҷ некии ӯ гум намешавад ва агар хато кард, роҳи тавба ва ислоҳ кушода аст.
• Ин оят дилро ба Қуръон мекашад, зеро Қуръон ҳақиқатро бо забони равшан баён мекунад ва инсонро ба роҳи ростӣ ва наҷот ҳидоят менамояд.