Surat Al-Isra — Ayat 54

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• رَبُّكُمْ : Pangeranmu, yaiku Allah kang nguwasani lan ngopeni kowe kabeh.
• أَعْلَمُ بِكُمْ : Luwih ngerti marang kahananmu kabeh, ora ana kang samar saka Panjenengane.
• إِن يَشَأْ : Menawa Panjenengane kepengin / ngersakake.
• يَرْحَمْكُمْ : Panjenengane paring rahmat marang kowe, yaiku nuduhake dalan iman lan nggampangake lakumu marang kabecikan.
• يُعَذِّبْكُمْ : Panjenengane nyiksa kowe, yaiku nyimpangake saka iman lan mateni kowe ing kahanan kafir.
• وَكِيلًا : Wakil, kang ngurus lan tanggung jawab marang kabeh urusane wong liya, kang njaga lan njamin.

2) Panjelasane ayat:

Allah SWT ngandhakake marang manungsa, menawa Panjenengane iku Pangeran kang paling ngerti marang kahanan saben wong. Ora ana siji-sijia perkara kang samar saka Panjenengane, kalebu isi atine manungsa, apa kang didhelikake, lan apa kang dilairake. Dadi, manungsa ora kena rumangsa bisa ndhelikake apa-apa saka ngarsane Allah.

Sabanjure, Allah ngandhakake menawa kabeh iku gumantung marang kersane Panjenengane. Menawa Panjenengane kepengin paring rahmat marang sawijining wong, mula wong iku bakal diparingi taufik, diparingi kekuwatan kanggo iman, lan dituntun marang panggawe becik. Kosok baline, menawa Panjenengane kepengin nyiksa sawijining wong, mula wong iku bakal ditinggalake saka pitulungan, disimpangake saka iman, lan bisa mati ing kahanan kafir utawa syirik, banjur nampa siksa.

Banjur Allah ngandhani Nabi Muhammad SAW, menawa panjenengane ora diutus kanggo dadi wakil utawa kang ngurus urusane manungsa. Nabi ora kudu meksa wong supaya gelem iman, ora kudu njaga utawa njamin dheweke supaya ora kafir, lan ora kudu ngetung-etung kabeh panggawe kang wis dilakoni. Tugas utama Nabi mung siji, yaiku ngaturake wahyu saka Allah marang manungsa lan nuduhake dalan kang bener. Dene babagan sapa kang bakal iman lan sapa kang bakal kafir, iku kabeh ana ing tangane Allah, dudu tanggung jawabe Nabi.

Dadi, ayat iki mulangake marang kita, menawa kabeh perkara iku ana ing kersane Allah. Manungsa nduweni kewajiban ngupaya lan milih dalan kang bener, nanging asil pungkasane tetep ana ing astane Allah kang Maha Ngerti lan Maha Kuwasa.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Ngerti yen Allah iku Maha Ngerti marang kita. Ora ana siji-sijia perkara kang bisa didhelikake saka Panjenengane, mula kita kudu tansah ngati-ati lan njaga ati supaya ora tumindak ala sanajan ora ana wong liya kang weruh.
• Rahmat lan siksa iku ana ing tangane Allah. Kita ora bisa rumangsa paling pinter utawa paling bener dhewe. Kabeh iku peparing saka Allah, mula kita kudu tansah nyuwun marang Panjenengane supaya diparingi taufik lan ditetepake ing iman.
• Ora kena meksa wong liya supaya iman. Tugas kita mung ngajak lan nuduhake dalan kang bener kanthi cara kang becik. Dene babagan sapa kang gelem nampa lan sapa kang ora, iku dudu tanggung jawabe manungsa, nanging kersane Allah.
• Nabi Muhammad SAW iku mung juru ngaturake wahyu. Kita minangka umate uga kudu niru semangate, yaiku ngajak marang kabecikan kanthi sabar lan ora ngarep-arep pituwas saka manungsa, nanging mung saka Allah.
• Ayat iki nuwuhake rasa sumeleh lan percaya marang Allah. Kabeh kang kedadeyan ing donya iki ora luput saka kersane Allah. Dadi kita ora perlu kuwatir keluwihan, cukup ngupaya kanthi tenanan banjur pasrah marang Panjenengane.
• Iman iku peparing kang larang regane. Amarga iman iku wujud rahmat saka Allah, mula kita kudu tansah syukur lan njaga iman iku kanthi nindakake panggawe becik lan ngedohi panggawe ala.
• Ayat iki ngajak kita supaya ora ngece utawa ngremehake wong kang durung iman. Amarga mung Allah kang ngerti kahanan saben wong lan mung Panjenengane kang bisa menehi pituduh. Tugas kita mung ndonga lan menehi tuladha kang becik.