Surah Al-Kahfi — Ayat 22

Makna Perkataan:

• رَجْمًا بِالْغَيْبِ: Kata-kata yang diucapkan berdasarkan sangkaan dan tekaan semata-mata, tanpa ilmu dan keyakinan yang pasti.
• فَلَا تُمَارِ: Janganlah kamu berdebat atau bertengkar.
• مِرَاءً ظَاهِرًا: Perdebatan yang zahir dan jelas, iaitu sekadar menyampaikan apa yang telah diwahyukan tanpa mendalami perkara yang tidak perlu.
• وَلَا تَسْتَفْتِ: Janganlah kamu bertanya atau meminta fatwa.

Tafsir Ayat:

Allah SWT memberitahu Nabi Muhammad ﷺ tentang perbezaan pendapat yang akan berlaku di kalangan Ahli Kitab dan manusia lain mengenai bilangan pemuda Ashabul Kahf. Sebahagian mereka akan berkata: "Mereka itu tiga orang, yang keempatnya ialah anjing mereka." Golongan yang lain pula akan berkata: "Mereka itu lima orang, yang keenamnya ialah anjing mereka." Kedua-dua kenyataan ini hanyalah tekaan dan sangkaan kosong tanpa sebarang bukti atau dalil yang kukuh. Manakala golongan yang ketiga akan berkata: "Mereka itu tujuh orang, dan yang kelapan ialah anjing mereka." Inilah pendapat yang paling tepat dan benar, sebagaimana yang diberitahu oleh Allah SWT kepada Rasul-Nya.

Kemudian Allah SWT memerintahkan Nabi-Nya untuk berkata: "Tuhanku lebih mengetahui bilangan mereka." Sesungguhnya pengetahuan tentang bilangan sebenar mereka hanyalah milik Allah SWT, dan tidak ada yang mengetahuinya melainkan sebahagian kecil sahaja daripada kalangan manusia yang telah Allah berikan ilmu tentang perkara tersebut.

Allah SWT juga melarang Nabi Muhammad ﷺ daripada berdebat dengan Ahli Kitab mengenai bilangan dan hal ehwal Ashabul Kahf, kecuali perdebatan yang zahir dan ringkas sahaja, iaitu dengan menyampaikan apa yang telah diwahyukan oleh Allah SWT tanpa perlu mendalami perkara-perkara yang tidak termaktub dalam wahyu. Allah SWT juga melarang baginda daripada bertanya kepada sesiapa pun daripada kalangan Ahli Kitab tentang kisah mereka, kerana mereka sebenarnya tidak mengetahui perkara yang sebenar dan hanya bercakap berdasarkan sangkaan semata-mata.

Pengajaran dan Peringatan:

Wahai saudara seislam yang dikasihi Allah! Ayat yang mulia ini mengajar kita satu perkara yang sangat penting dalam kehidupan iaitu adab dalam menuntut ilmu dan menyampaikan kebenaran. Apabila kita berhadapan dengan perkara-perkara ghaib yang tidak termaktub dalam al-Quran dan al-Sunnah, kita hendaklah berhenti dan menyerahkan pengetahuan yang sebenar kepada Allah SWT. Janganlah kita sibuk berdebat tentang perkara yang tidak memberi manfaat kepada kita, kerana perdebatan yang sia-sia hanya akan membuang masa dan tenaga, bahkan boleh membawa kepada perpecahan.

Ayat ini juga mengajar kita agar tidak bertanya kepada mereka yang tidak berilmu tentang sesuatu perkara yang berkaitan dengan agama. Hendaklah kita merujuk kepada al-Quran dan al-Sunnah serta ulama yang benar-benar berpegang teguh dengan kedua-duanya. Sesungguhnya orang yang beriman itu sentiasa tenang hatinya kerana dia yakin bahawa Allah SWT Maha Mengetahui segala sesuatu, dan ilmu yang benar itu hanya datang daripada-Nya.

Marilah kita jadikan kisah Ashabul Kahf ini sebagai pengajaran bahawa kebenaran itu hanya satu, dan Allah SWT sentiasa memelihara hamba-hamba-Nya yang beriman. Semoga kita termasuk dalam kalangan mereka yang sedikit yang diberikan ilmu dan kefahaman yang benar, serta dijauhkan daripada perdebatan yang sia-sia. Amin.