Surah Al-Kahf — Aya 40

Ma’anonin Kalmomin:

• حُسْبَانًا: wata azaba ko tsawa da zata sauko daga sama.
• صَعِيدًا زَلَقًا: ƙasa mai santsi wadda babu wani tsiro a kai, kuma ƙafa ba ta tsayawa a kai.

Tafsirin Ayar:

Wannan magana ce ta mumini mai kyautatawa ga wanda ya yi taƙama da dukiyarsa. Yana cewa: "Idan kana ganin kai ka fi ni arziki da yawa a duniya, to ina fata Ubangijina ya ba ni abin da ya fi gonarka alheri a nan gaba (a Lahira), kuma ya aiko wa gonarka azaba daga sama (kamar tsawa ko wata masifa), ta zama ƙasa mai santsi wadda babu tsiro a kai, kuma ƙafa ba za ta iya tsayawa a kai ba saboda tsananin santsinta." Wannan yana nuni da cewa mai imani yana dogara ga Allah, kuma yana sanin cewa dukiyar duniya ba ta dawwama, sai abin da ke wurin Allah ne ya fi alheri.

Fa’idojin Ayar:

1. Mumini ya kamata ya kasance mai kyautatawa ga Allah, kuma ya yarda da rabon da Allah ya ba shi, ba tare da yin taƙama ba.
2. Kyautatawa da godiya ga Allah a lokacin da aka ba mutum ni’ima yana kare shi daga ɓacewar ni’imar.
3. Dukiyar duniya ba ta dawwama, kuma azabar Allah na iya zuwa a kan abin da mutum ya fi alfahari da shi, don haka ya kamata a kasance cikin tawali’u da dogaro ga Allah.
4. Wannan ayar tana ƙarfafa mumini da ya riƙa yin addu’a da fatan alheri daga Allah, kuma ya nisanta kansa daga girman kai da raina wasu.