Сураи Аль-Кахф — Оят 40

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• عَسَىٰ: умедворӣ ва эҳтимолро ифода мекунад, яъне «шояд» ё «умед аст».
• يُؤْتِيَنِ: ба ман ато кунад, бидиҳад.
• حُسْبَانًا: азоби сангин аз осмон, ба монанди раъду барқ ва сангборон.
• صَعِيدًا: замини ҳамвору холӣ, ки дар он ҳеҷ растанигор нест.
• زَلَقًا: лағжишгоҳ, замине, ки пой дар он намеистад ва метавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони марди муъмин аст, ки ба шахси кофир ва фахркунандаи боғи худ сухан мегӯяд. Ӯ мегӯяд: «Шояд Парвардигорам ба ман чизе беҳтар аз боғи ту ато кунад, зеро ман ба Ӯ имон дорам ва ба қудрати Ӯ умедворам. Ва шояд бар боғи ту азоби сангине аз осмон бифиристад, то он боғ ба замини ҳамвору хушке табдил ёбад, ки ҳеҷ гиёҳе дар он наравад ва пой дар он наистад, балки лағжишгоҳ гардад». Ин суханон нишон медиҳанд, ки неъматҳои дунё нопойдор ва зудгузаранд ва танҳо имон ва амали солеҳ аст, ки инсонро наҷот медиҳад. Ҳамчунин дар он ишора аст, ки такаббур ва фахр кардан ба молу фарзанд метавонад сабаби аз даст рафтани неъматҳо гардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки ҳамеша ба Парвардигор умедвор бошем ва аз Ӯ беҳтаринро талаб кунем.
• Нишон медиҳад, ки неъматҳои дунё нопойдоранд ва метавонанд дар як лаҳза аз байн раванд, пас бояд ба онҳо такя накунем.
• Моро огоҳ мекунад, ки такаббур ва фахр ба молу фарзанд метавонад ба ҳалокат оварад.
• Ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати абадӣ дар имон ва амали нек аст, на дар молу зебоии дунё.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи Қуръон ҷалб мекунад, зеро дар он пандҳои ҳикматомез ва роҳнамоии дуруст барои зиндагӣ мавҷуд аст.