Сураи Аль-Кахф — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «لَوْلَا»: дар ин ҷо ба маънои «чаро» ва «ҳоло ки» омадааст, яъне сарзаниш ва ташвиқ ба гуфтани сухани нек аст.
• «جَنَّتَكَ»: боғи ту, ки дорои дарахтон ва неъматҳои фаровон аст.
• «مَا شَاءَ اللَّهُ»: он чи Худо хостааст, яъне ин неъмат ба хоҳиши Худованд аст.
• «لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ»: ҳеҷ қуввату тавоне нест магар ба ёрии Худо.
• «أَقَلَّ مِنكَ مَالًا وَوَلَدًا»: дар молу фарзанд камтар аз ту.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба шахсе, ки дорои боғи сарсабз буд ва ба он фахр мекард, сарзаниш мекунад, ки чаро ҳангоми ворид шудан ба боғаш шукри Худоро ба ҷо наовард ва нагуфт: «Ин неъмат он аст, ки Худо хостааст; ҳеҷ қуввате нест, магар ба Худо». Яъне бояд эътироф мекард, ки ҳамаи ин барكات аз ҷониби Парвардигор аст ва ӯ худ ба худ чизе надорад. Сипас марди муъмин, ки дар баробари он шахси фахркунанда қарор дошт, ба ӯ мегӯяд: агар ту маро дар молу фарзанд камтар мебинӣ, ин барои он нест, ки ту бар ман бартарӣ дошта бошӣ; балки умедворам, ки Парвардигорам ба ман аз боғи ту беҳтар ато кунад ва аз ту неъматро бигирад, зеро ки ту ношукрӣ кардӣ. Ин сухан дарси бузургест, ки ҳар неъматро бояд ба Худо нисбат дод ва аз худ ҳеҷ қуввату қудрате надод.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон ҳангоми дидани неъматҳо бояд ҳамеша Худоро сипосгузорӣ кунад ва бигӯяд: «Мо шоаллоҳ, ло қуввата илло биллоҳ».
• Ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Худованд аст ва банда дар худ ҳеҷ қуввате надорад; ин боиси тавозуъ ва дурӣ аз кибр мегардад.
• Фахр кардан ба молу фарзанд ва таҳқир кардани дигарон кори нодуруст аст; арзиш дар назди Худо бо тақво ва шукр аст.
• Муъмин бояд ҳамеша ба Худо умедвор бошад ва аз Ӯ беҳтарӣ талаб кунад, на аз неъматҳои дунёии дигарон.
• Шукргузорӣ сабаби афзун шудани неъматҳо ва ношукрӣ боиси аз даст рафтани онҳо мешавад.
• Ин оят моро ба ёд медиҳад, ки ҳар кори хуб ва ҳар неъмате ба хоҳиши Худованд аст ва бояд ҳамеша ба Ӯ таваккал кунем.