Sura Al-Kahf — Werset 42

Znaczenie słów:

• وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِ – „i otoczone zostały jego owoce (zagładą)” – czyli zniszczenie objęło cały plon i majątek ogrodu.
• يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ – „obraca swoje dłonie” – jest to gest wyrażający ogromny żal, rozpacz i bezradność; człowiek uderza dłonią o dłoń lub odwraca je, gdy traci coś cennego.
• خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا – „pusty, zawalony na swoich podporach” – czyli drzewa i winorośle runęły, a ich gałęzie i dachy (podpory) legły w gruzach.
• يَا لَيْتَنِي – „och, gdybym tylko…” – wyraz życzenia niemożliwego do spełnienia.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Kiedy nadszedł czas kary Bożej, spełniło się to, co wcześniej przepowiedział wierny towarzysz owego człowieka. Otóż cały majątek, który posiadał – zwłaszcza ogród pełen owoców – został doszczętnie zniszczony. Ogień, burza lub inna klęska objęła wszystko, co tam rosło, i nie zostało nic, co mogłoby przynieść jakikolwiek zysk. Wówczas ów człowiek, który wcześniej szczycił się swoim bogactwem i patrzył z góry na swojego biednego, ale pobożnego przyjaciela, zaczął z rozpaczy odwracać swoje dłonie – raz w jedną, raz w drugą stronę – na znak żalu i bezsilności. Patrzył na to, co zostało z jego ukochanego ogrodu: drzewa powalone, winorośle leżące na ziemi, a wszystko to, w co zainwestował tyle pieniędzy i pracy, legło w gruzach. Wtedy wyrwały mu się słowa pełne goryczy: „Och, gdybym tylko nie przypisywał Bogu współtowarzyszy i nie był tak dumny ze swojego majątku! Gdybym uwierzył w Jego moc i nie zapomniał o Jego łasce!” – lecz był to żal spóźniony, który niczego już nie mógł zmienić.

Korzyści i nauki płynące z tej historii:

1. Ostrzeżenie przed pychą i przywiązaniem do dóbr materialnych – człowiek, który pokłada ufność w swoim bogactwie, a nie w Bogu, może stracić wszystko w jednej chwili. Majątek nie jest gwarancją bezpieczeństwa.
2. Wiara i pokora są cenniejsze niż złoto – wierny przyjaciel, który nie miał wielkiego majątku, ale miał wiarę i mądrość, okazał się zwycięzcą, bo jego serce było związane z Bogiem, a nie z tym, co przemija.
3. Żal po stracie nie przynosi korzyści – gdy człowiek traci wszystko, a jego serce było dalekie od Boga, wtedy pojawia się rozpacz. Jednakże skrucha przed śmiercią lub przed utratą wszystkiego nie zawsze jest przyjęta – dlatego należy wracać do Boga, dopóki jest czas.
4. Mądrość płynie z wiary – to właśnie wierzący człowiek udzielił dobrej rady i widział prawdę, podczas gdy bogaty był zaślepiony swoim stanem posiadania. Wiara otwiera oczy na rzeczywistość, a pycha je zamyka.
5. Wszystko na ziemi jest kruche – ogrody, domy, pieniądze – wszystko to może zniknąć w jednej chwili. Dlatego mądry człowiek inwestuje w to, co trwa wiecznie: w dobre uczynki i relację z Bogiem.