Surah Al-Kahf — Talata 42

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• "Wa uḥīṭa bi-thamarihī" – Ang kanyang mga bunga at ari-arian ay napaligiran ng kapahamakan at lubusang nawasak.
• "Yuqallibu kaffayhi" – Ipinihit niya ang kanyang mga palad, tanda ng matinding pagsisisi at dalamhati.
• "Khāwiyatun 'alā 'urūshihā" – Ang hardin ay gumuho at ang mga bubong nito ay bumagsak sa lupa.
• "Yā laytanī lam ushrik bi-rabbī aḥadā" – “Sana hindi ako nakipagtambal sa aking Panginoon sa pagsamba sa Kanya.”

Interpretasyon ng Talata:

Nangyari nga ang babala ng mananampalataya, at ang kapahamakan ay pumaligid sa mga bunga at kayamanan ng may-ari ng hardin. Kaya't siya ay nagising na pinipihit ang kanyang mga kamay dahil sa labis na pagsisisi at dalamhati sa lahat ng kanyang ginastos sa pagpapatayo at pag-aalaga ng hardin, samantalang ang hardin ay wasak na — ang mga puno ng ubas ay bumagsak sa kanilang mga pinagsasaligan, at ang lahat ay nawala. Sa sandaling iyon, siya ay sumigaw: “Sana hindi ako nakipagtambal sa aking Panginoon ng anuman!” — isang pagsisising huli na, sapagkat hindi na ito makapagliligtas sa kanya sa parusang dumating.

Mga Aral na Makukuha:

1. Ang pagmamalaki sa kayamanan at pagmamataas sa kapwa ay isang malaking pagkakamali, sapagkat ang lahat ng biyaya ay nagmumula sa Allah at maaaring mawala anumang oras.
2. Ang pagsisisi sa oras ng kapahamakan ay hindi na kapaki-pakinabang; ang tunay na pagsisisi ay dapat gawin bago pa dumating ang pagsubok o kamatayan.
3. Ang pag-iisa sa pagsamba sa Allah (Tawhid) ay ang tanging daan tungo sa kaligtasan sa mundo at sa Kabilang Buhay; ang pagsamba sa iba pa Niya ay siyang dahilan ng pagkawasak at kapahamakan.
4. Ang aral na ito ay nagtuturo sa atin na huwag masyadong umasa sa mga materyal na bagay, bagkus ay magtiwala sa Allah at magpasalamat sa Kanyang mga biyaya habang tayo ay nabubuhay pa.