Sure Kehf — Ayet 42

Kelime Anlamları:

• أُحِيطَ بِثَمَرِهِ: Onun meyvesi/ürünü tamamen kuşatıldı, yani helak edildi, yok edildi.
• يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ: Ellerini (pişmanlık ve üzüntüden) ters çevirip duruyor, birbirine vuruyor.
• خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا: Çardakları/duvarları üzerine çökmüş, yıkılıp boşalmış halde.
• يَا لَيْتَنِي: Keşke, ne olurdu.

Tefsir:

Bu âyet, Kur’an’ın bize ibret tablosu olarak sunduğu o iki adamın kıssasının acı sonunu anlatır. Mümin kardeşinin samimi nasihatlerini dinlemeyen, malıyla şımarıp böbürlenen o kâfir adam, sonunda Allah’ın kudretini ve vaadinin gerçekliğini bizzat gördü. Onun tüm meyvelerini, bağını, bahçesini bir helak kuşattı; hiçbir şey kurtulamadı. Sabah olduğunda ise o adam, harcadığı onca servete, kurduğu hayallere, övündüğü dünyaya bakarak ellerini üzüntü ve pişmanlıkla ters çevirip duruyordu. Bahçesi ise çardakları üzerine çökmüş, yapayalnız ve harap bir haldeydi.

İşte o an, dilinden şu sözler dökülüyordu: *"Keşke Rabbime hiçbir kimseyi ortak koşmasaydım!"* Ama bu, iş işten geçtikten sonra gelen bir pişmanlıktı. Artık bu söz ona hiçbir fayda sağlamayacaktı. Çünkü pişmanlığın fayda verdiği an, imtihan dünyasında olduğu andır. O an geçtikten sonra gelen her pişmanlık, sadece bir azap ve hasrettir.

Bu kıssa bizlere ne büyük dersler veriyor! Mal ve evlat, Allah’ın birer emanetidir. Bunlara güvenip kibirlenmek, şükürsüzlük etmek ve Allah’ı unutmak, insanı bu acı sona sürükler. Oysa mümin bilir ki nimetlerin sahibi Allah’tır; O dilerse verir, dilerse geri alır. Önemli olan, nimete değil, nimeti verene bağlanmaktır. Şirk ise, ister açıkça putlara tapmak olsun, isterse kalbin bir şeye Allah’tan daha çok bağlanması olsun, insanın amellerini boşa çıkarır ve onu bu dünyada hüsrana, ahirette de ebedi pişmanlığa sürükler.

Sevgili kardeşim! Bu âyet, bizlere şu hakikati haykırıyor: Allah’a ortak koşmaktan ve O’nun emirlerine karşı gelmekten sakın. Elindeki her nimetin değerini bil, ama ona gönlünü kaptırma. Çünkü dünya malı fanidir; asıl olan, Allah’ın rızasını kazanmaktır. Bu kıssadan hisse alalım ve diyelim ki: *"Rabbimiz! Bizi, o adamın düştüğü pişmanlığa düşürme. Bize, nimetlerine şükretmeyi ve Sana hiçbir şeyi ortak koşmamayı nasip eyle."*