Kahf surasi — Oyat 42

Kalimalarning ma'nolari:

• أُحِيطَ بِثَمَرِهِ — uning mevalari halokat bilan o'raldi, ya'ni butunlay nobud bo'ldi.
• يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ — qo'llarini afsus-nadomat bilan bir-biriga urib, achinish holatida qaytaradi.
• خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا — tomorlari (so'rilari) ustiga qulab tushgan, vayron bo'lgan holatda.

Tafsir:

Mo'min birodarining nasihati va ogohlantirishi bejiz emas edi — Alloh taoloning amri bilan o'sha boy kishining butun bog'i, mevalari va hosiliga halokat yetib, hammasi nobud bo'ldi. Ertalab u o'rnidan turib, qo'llarini afsus-nadomat bilan bir-biriga urayotgan, xuddi biror narsani yo'qotgan odamdek, sarflagan mablag'lari va qilgan mehnatiga achinib, hasrat chekayotgan edi. Uning oldida esa butun bog'i vayron bo'lib, tok so'rilari va shiftlari ustiga qulab tushgan, hech narsa qolmagan edi. Shu holatda u: "Qaniydi, men Robbimga hech kimni sherik qilmaganimda edi!" — deb yig'lab-zerikardi. Lekin bu pushaymonlik unga hech qanday foyda bermaydigan, ammo endi kech bo'lgan bir nadomat edi.

Foydalar:

1. Allohga shirk keltirish — insonning butun amali va boyligini halokatga uchratadigan eng katta gunohdir. Bandaning mol-mulki va mehnati faqat tavhid (yakkaxudolik) asosida bo'lsagina barakali bo'ladi.
2. Mo'minlarning nasihati va ogohlantirishlari — do'stlik va birodarlikning belgisi. Kimki birodarini xatodan qaytarsa, u haqiqiy do'stdir.
3. Pushaymonlik va nadomat — faqat shu dunyoda, imkon bor paytda qilinsa foydalidir. Oxiratda yoki halokatdan keyin kelgan pushaymonlik hech narsaga yaramaydi.
4. Bu qissa insonga o'z boyligi va qudratiga emas, balki Allohning inoyatiga tayanishni o'rgatadi. Zero, har qanday ne'mat Allohdan keladi va U xohlagan paytda uni olib qo'yishga qodirdir.
5. Inson o'z gunohlarini tan olishi va Allohga tavba qilishi — yaxshi xislat, lekin uni kechiktirmaslik kerak. Bugun qiladigan tavba ertaga halokat kelishidan oldin qilingan tavbadan yaxshiroqdir.