Сураи Аль-Кахф — Оят 5

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «مَّا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ»: Ҳеҷ дониш ва далеле надоранд бар он чизе, ки мегӯянд.
• «كَبُرَتْ كَلِمَةً»: Бузург ва сахт зишт шуд ин сухан.
• «تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ»: Аз даҳонашон берун меояд, яъне танҳо ба забон мегӯянд, бе ҳеҷ асосе.
• «إِن يَقُولُونَ إِلَّا كَذِبًا»: Онҳо ҷуз дурӯғ чизе намегӯянд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи онҳоест, ки ба Худои таоло фарзанд нисбат медиҳанд. Худованд мефармояд, ки онҳо ҳеҷ гуна дониш ва далеле бар ин даъвои худ надоранд. На танҳо худашон, балки падарону аҷдодашон низ, ки онҳоро пайравӣ кардаанд, ҳеҷ донише аз ин сухан надоштанд. Ин сухан бисёр бузург ва зишт аст, ки аз даҳони онҳо берун меояд, бе он ки дар он андеша кунанд ё далеле дошта бошанд. Онҳо ҷуз дурӯғе, ки ҳеҷ асосе надорад, чизе намегӯянд. Нисбати фарзанд ба Худои таоло аз рӯи ақл ва шаръ муҳол аст, зеро Ӯ аз ҳар камбуду эҳтиёҷ пок аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар сухане бояд бар асоси дониш ва далел бошад, на аз рӯи гумон ва пайравии кӯр-кӯрона.
• Нишон медиҳад, ки нисбати сифатҳои Худованд бояд бисёр эҳтиёткор бошем ва ҳар чизеро ба Ӯ нисбат надиҳем, ки сазовори бузургии Ӯ нест.
• Моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо тадаббур бихонем ва аз он ҳақиқатро биомӯзем, то аз суханони беасос дурӣ ҷӯем.
• Ин оят муҳаббати моро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро Қуръон моро аз ҷаҳолат ва дурӯғ ба сӯи дониш ва ростӣ ҳидоят мекунад.