Surat Al-Kahf — Ayat 73

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• لَا تُؤَاخِذْنِي : aja nyalahake aku, aja ngukum aku.
• بِمَا نَسِيتُ : amarga saka apa sing tak lalekake.
• وَلَا تُرْهِقْنِي : lan aja ngebot-eboti aku, aja nggawe aku kesusahan.
• مِنْ أَمْرِي : saka urusanku, yaiku bab sinau marang kowe.
• عُسْرًا : kangelan, kesusahan, utawa kekerasan.

2) Tegese ayat iki:

Nabi Musa 'alaihissalam ngomong marang Nabi Khidir 'alaihissalam kanthi andhap asor lan ngasihake awake. Dheweke ngakoni yen dheweke wis nglanggar janjine, yaiku ora takon-takon bab apa sing ditindakake dening Khidir. Nanging pelanggaran iku kedadeyan amarga dheweke lali, dudu amarga sengaja utawa mbangkang. Mula Musa nyuwun supaya Khidir ora nyalahake dheweke amarga kelalen kasebut, lan ora ngebot-eboti dheweke ing bab sinau iki. Musa kepengin Khidir nganggep dheweke kanthi alus lan gampang, ora kaku lan ora ngekang. Iki nuduhake yen Nabi Musa iku wong sing sabar sinau, ngerti marang kahanane dhewe, lan ngajeni marang gurune. Dheweke uga ngerti yen manungsa iku panggonane lali lan luput, mula dheweke nyuwun pangapura lan kelonggaran.

3) Piwulang lan paedah sing bisa dijupuk:

• Ngelalekake iku sifate manungsa, mula aja gampang nyalahake wong liya sing kelalen, luwih-luwih yen dheweke wis ngakoni lan nyuwun pangapura.
• Njaluk pangapura lan ngakoni kesalahan iku tandha andhap asor lan kawicaksanan, dudu tandha kelemahan.
• Ing bab sinau lan golek ilmu, kudu ana rasa sabar lan alus marang murid, ora kaku lan ora ngebot-eboti.
• Nganggo basa sing alus lan nyuwun kanthi cara sing becik iku bisa nggawe hubungan antarane guru lan murid dadi luwih kepenak lan berkah.
• Islam mulangake supaya gampang marang wong liya, ora nggawe kesusahan, lan ngerti marang kahanane wong liya.
• Kabeh iki nuduhake yen Al-Qur'an iku tuntunan urip sing kebak kawicaksanan, mulangake sopan santun, sabar, lan tresna marang sesama.