Сураи Аль-Кахф — Оят 73

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «تُؤَاخِذْنِي»: маро сарзаниш макун ва барои ин амал маро ҷазо надеҳ.

— «نَسِيتُ»: фаромӯш кардам.

— «تُرْهِقْنِي»: маро ба сахтӣ ва машаққат наандоз, бар ман гарон макун.

— «عُسْرًا»: душворӣ, сахтӣ.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба Хизр (алайҳис-салом) бо нармӣ ва фурӯтанӣ муроҷиат карда, гуфт: маро ба хотири он ки шартро фаромӯш кардам ва сабр накардам, сарзаниш макун ва маро ба гуноҳ надонист. Ҳамчунин аз ту хоҳиш мекунам, ки дар ҳамроҳии худ бар ман сахтӣ нагирӣ ва маро дар ин кор ба душворӣ наандозӣ, балки бо ман бо нармӣ ва осонӣ рафтор кун. Ӯ донист, ки вай ба шарти сабр ва сукут вафо карда натавонист ва инро бо узрхоҳӣ ва илтимоси бахшоиш баён кард. Ин оят нишон медиҳад, ки инсон метавонад хатои худро эътироф кунад ва бо фурӯтанӣ бахшоиш пурсад, инчунин муносибати устод бо шогирд бояд бо раҳм, сабр ва осонӣ бошад, на бо сахтгирӣ ва машаққат.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ислом дини фурӯтанӣ ва эътирофи хато аст; инсон бояд хатои худро бипазирад ва бахшоиш пурсад.

— Худованд бандагонашро ба осонӣ ва нармӣ даъват мекунад ва дар дин сахтгирӣ ва машаққат нест.

— Узрхоҳӣ ва нармӣ дар муносибат бо дигарон сабаби наздикӣ ва меҳрубонӣ мегардад.

— Қуръон одамонро ба ахлоқи нек, сабр, таҳаммул ва раҳмдилӣ тарғиб мекунад.

— Ин оят моро меомӯзад, ки ҳангоми хато ба ҷои баҳс ва ҷидол, бо нармӣ ва самимият муроҷиат кунем, то дилҳо ба ҳам наздик шаванд ва муҳаббат ба дин ва Қуръон зиёд гардад.