Сураи Марьям — Оят 97

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَسَّرْنَاهُ: осон кардем онро.
• بِلِسَانِكَ: бо забони ту.
• لِتُبَشِّرَ: то ки мужда диҳӣ.
• الْمُتَّقِينَ: парҳезгорон.
• وَتُنذِرَ: ва то ки бим диҳӣ.
• قَوْمًا لُّدًّا: мардуми сахтҷидол ва бадҷанҷол.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) мефармояд, ки Мо ин Қуръонро бо забони ту, яъне забони арабӣ, осон ва фаҳмо гардонидем, то ки ту тавассути он ба парҳезгорон — касоне, ки фармонҳои Моро иҷро мекунанд ва аз манъкардаҳоямон дурӣ меҷӯянд — хушхабар диҳӣ, ки барояшон подоши некӯ ва биҳишт аст. Ва инчунин тавассути ин Қуръон мардуми сахтҷидол ва бадҷанҷолро, ки дар муқобили ҳақ истодагӣ мекунанд ва аз пазируфтани он саркашӣ менамоянд, бим диҳӣ, то ки аз азоби Худо битарсанд ва ба роҳи рост оянд. Пас Қуръон сарчашмаи хушхабар барои некӯкорон ва ҳушдор барои саркашон аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръон ба забони фаҳмо ва осон нозил шудааст, то ҳама мардум онро бифаҳманд ва ба он амал кунанд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳам муждадиҳанда аст барои парҳезгорон ва ҳам бимдиҳанда барои саркашон, яъне роҳнамои комил барои тамоми инсонҳост.
• Парҳезгорӣ сабаби ба даст овардани хушхабарҳои Худо дар дунё ва охират мегардад.
• Қуръон воситаи даъват ба сӯи Худост, ки бояд бо он мардумро ба некӣ даъват кард ва аз бадӣ боздошт.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръонро бо забони худ ба дигарон расонем ва онро барои ҳидояти мардум истифода барем.
• Худованд Қуръонро барои Паёмбар (с) осон кардааст, то ки ӯ паёмро ба мардум расонад; ин раҳматест барои тамоми олам.