Сураи Марьям — Оят 96

1. Маънои калимаҳо:

— «آمَنُوا»: имон оварданд, яъне ба Аллоҳ таоло ва паёмбаронаш бовар карданд.

— «عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ»: амалҳои некӯ ва шоистаро анҷом доданд, ки шариати Аллоҳ онҳоро ҷоиз донистааст.

— «سَيَجْعَلُ»: ба зудӣ қарор медиҳад, хоҳад сохт.

— «وُدًّا»: муҳаббат, дӯстӣ ва меҳру муҳаббати қалбӣ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таоло дар ин оят хабар медиҳад, ки касоне ки ба Ӯ имон овардаанд ва амалҳои некӯро ба ҷо овардаанд, ба зудӣ барояшон муҳаббат ва дӯстӣ падид меорад. Ин муҳаббат аз ду ҷиҳат аст: якум, Аллоҳи Раҳмон худ онҳоро дӯст медорад ва ба онҳо меҳрубон аст; дуюм, дар дилҳои бандагони солеҳ ва некӯкор низ муҳаббати онҳоро ҷой медиҳад, то мардум онҳоро дӯст доранд ва ба онҳо эҳтиром гузоранд. Пас, имон ва амали солеҳ сабаби ба даст овардани муҳаббати Худо ва муҳаббати мардум мегардад. Ҳар касе ки ба Аллоҳ имон оварад ва корҳои шоиста анҷом диҳад, Аллоҳи Раҳмон дар дилҳо барои ӯ ҷой ва манзалат месозад, ки ин неъмати бузург ва саодати дунёву охират аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки имон ва амали солеҳ на танҳо сабаби савоби охират, балки сабаби ба даст овардани муҳаббати Аллоҳ ва муҳаббати мардум дар дунё низ мегардад.

— Ҳар касе ки ба Аллоҳ имон оварад ва корҳои некӯ анҷом диҳад, Аллоҳ ӯро дӯст медорад ва дар дилҳои бандагони солеҳ муҳаббаташро ҷой медиҳад.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки барои ба даст овардани муҳаббати Худо ва мардум бояд имон ва амали солеҳро дар зиндагӣ асос қарор диҳем.

— Ин оят моро ба некӯкорӣ ва ибодат ташвиқ мекунад, зеро подоши он на танҳо дар охират, балки дар ҳамин дунё низ муҳаббат ва эҳтироми мардум аст.

— Ин оят собит мекунад, ки Аллоҳи Раҳмон меҳрубон ва бахшанда аст ва бандагони солеҳро дӯст медорад ва онҳоро дар дилҳо азиз мегардонад.