Сураи Марьям — Оят 98

1. Маънои калимаҳо:

• «قَرْن»: насл, уммат ё гурӯҳи мардуме, ки дар як замон зиндагӣ кардаанд.
• «تُحِسُّ»: ҳис мекунӣ, мебинӣ, эҳсос мекунӣ.
• «رِكْزًا»: садои паст ва пинҳон, овози хеле суст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба Расули Худ (с) хитоб карда, мефармояд: пеш аз қавми ту наслҳо ва умматҳои зиёдеро ҳалок кардем, ки онҳо низ паёмбарони худро дурӯғ бароварда буданд. Ҳоло ту аз онҳо касеро намебинӣ ва ҳеҷ садое, ҳатто овози паст ва пинҳонеро аз онҳо намешунавӣ. Онҳо тамоман нест шуданд ва осори онҳо маҳв гардид. Ин оят барои кофирони қавми ту ҳам таҳдид ва ҳушдор аст, ки агар онҳо низ дар куфру саркашӣ идома диҳанд, ҳамон азобе, ки ба умматҳои пешин расид, ба онҳо низ хоҳад расид. Ҳамон тавре ки он наслҳо нест шуданд, инҳо низ ҳангоми фармони Худо нест хоҳанд шуд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва ҳеҷ гуноҳеро бе ҷазо намегузорад, аммо ҳамзамон ба бандагонаш мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд.
• Аз он огоҳ мешавем, ки қудрати Худо болотар аз ҳама аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.
• Оят моро ба андеша водор мекунад, ки ба сарнавишти умматҳои гузашта назар кунем ва аз онҳо ибрат гирем.
• Ин ҳама барои он аст, ки инсон ба ислом рӯ оварад ва аз саркашӣ даст кашад, зеро роҳи наҷот танҳо дар итоат ба Худо ва паёмбари Ӯст.
• Қуръон бо чунин оятҳо дилҳоро нарм мекунад ва моро ба сӯи раҳмат ва адолати Худо ҷалб менамояд.