Сураи Аль-Бакара — Оят 16

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أُولَٰئِكَ — онҳо, ин гурӯҳ.
• اشْتَرَوُا — хариданд, иваз карданд (як чизро ба чизе дигар мубодила кардан).
• الضَّلَالَةَ — гумроҳӣ, роҳи нодуруст, дур шудан аз роҳи рост.
• الْهُدَىٰ — ҳидоят, роҳи рост, имон.
• رَبِحَت — фоида кард, суд гирифт.
• تِّجَارَتُهُمْ — тиҷорати онҳо, муомилаи онҳо.
• مُهْتَدِينَ — ҳидоятёфтагон, роҳи рост ёфтагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи мунофиқон сухан мегӯяд — онҳое, ки имонро бо куфр иваз карданд. Онҳо мисли тиҷоратгаре ҳастанд, ки молашро дода, ба ҷои он чизе харидааст, ки барояш ҳеҷ фоидае надорад, балки зарари бузург меорад. Мунофиқон ҳидоят ва имонро тарк карда, гумроҳиро интихоб намуданд. Аз ин мубодила онҳо ҳеҷ фоидае нагирифтанд, зеро сармояи аслӣ — имонро аз даст доданд. Онҳо на танҳо фоида накарданд, балки дар зиёни азим қарор гирифтанд. Ҳамин тавр, онҳо ҳаргиз ба роҳи рост нарасиданд ва аз гумроҳӣ наҷот наёфтанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки имон ва ҳидоят сармояи асосии инсон аст ва аз даст додани он бузургтарин зиён аст.
• Ҳар касе, ки роҳи ҳақро тарк кунад ва роҳи ботилро интихоб намояд, дар ниҳоят зиёнкор хоҳад буд, ҳатто агар дар зоҳир чизе ба даст оварда бошад ҳам.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки мунофиқӣ ва дуруӯӣ дар имон оқибати бад дорад ва ба нестӣ мебарад.
• Вазифаи мо ин аст, ки ҳидояти Худоро қадр кунем, ба он часпем ва онро бо ҳеҷ чиз иваз накунем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки роҳи рост танҳо роҳи Худост ва ҳар касе аз он дур шавад, ҳатто агар худро хушбахт ҳис кунад ҳам, дар воқеъ гумроҳ аст.