Сураи Аль-Бакара — Оят 194

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الشَّهْرُ الْحَرَامُ: Моҳи ҳурматнок, яъне моҳҳое, ки дар онҳо ҷанг ҳаром аст (моҳҳои Раҷаб, Зулқаъда, Зулҳиҷҷа ва Муҳаррам).
• الْحُرُمَاتُ: Ҷамъи «ҳурмат» — ҳар чизе, ки ҳурмату эҳтиромаш воҷиб аст, монанди ҳурмати сарзамини Ҳарам, моҳҳои ҳурматнок ва эҳром.
• قِصَاصٌ: Баробарӣ ва муқобила ба мисли он.
• اعْتَدَىٰ: Таҷовуз кард, зулм кард.
• بِمِثْلِ مَا اعْتَدَىٰ عَلَيْكُمْ: Ба андозаи он чизе, ки бар шумо таҷовуз кардааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он сухан мегӯяд, ки ҷанги шумо — эй мӯъминон — бо мушрикон дар моҳи ҳурматнок, ки Худованд ҷангро дар он ҳаром кардааст, ҷазои ҷанги онҳо бар зидди шумо дар ҳамон моҳи ҳурматнок аст. Ҳар касе, ки ба ҳурматҳои Худо — аз қабили ҳурмати замон ва макон — таҷовуз кунад, ба мисли кори худ ҷазо дода мешавад. Пас ҳар касе, ки бар шумо таҷовуз кард, шумо низ бар ӯ ба андозаи таҷовузи ӯ муқобила кунед, на бештар. Ин ҳукм барои он аст, ки онҳо худ оғозгари зулм буданд. Аз Худо битарсед ва аз ҳадди баробарӣ дар ҷазо нагузаред, зеро Худованд таҷовузкунандагонро дӯст намедорад. Ва бидонед, ки Худованд бо парҳезгорон аст — бо онҳое, ки фармонҳои Ӯро иҷро мекунанд ва аз ҳаромҳои Ӯ дурӣ меҷӯянд — ва онҳоро ёрӣ ва тавфиқ медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят адолати Худоро нишон медиҳад, ки ҳар амал ба андозаи худ ҷазо дорад ва касе набояд аз ҳадди инсоф берун равад.
• Ҳурмати моҳҳои ҳаром ва сарзамини Ҳарамро эҳтиром кардан лозим аст ва таҷовуз ба онҳо ҷоиз нест.
• Худованд ба бандагони худ иҷозат медиҳад, ки худро дифоъ кунанд, аммо бо шарти риояи адолат ва натаҷовуз аз ҳад.
• Тақво ва парҳезгорӣ сабаби ёрии Худо ва муваффақият дар ҳаёти дунё ва охират мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто дар ҳолати муқобила бо душман бояд аз Худо битарсем ва аз зулм дурӣ кунем, то Худо бо мо бошад.